Μέσα σε λίγες μέρες ο Σι Τζινπίνγκ συναντήθηκε πρώτα με τον Τραμπ και στη συνέχεια με τον Πούτιν σε μια διαβούλευση η οποία θα μπορούσε να διαβαστεί ως πρόπλασμα μιας μελλοντικής φόρμουλας διαβούλευση ανάμεσα στις τρεις υπερδυνάμεις.
Οι τριμερείς διαβουλεύσεις και συμμαχίες ήταν ο κανόνας στην Ευρώπη του τέλους του 19ου αιώνα. Η Τριπλή Συμμαχία (Γερμανία Αυστροουγγαρία και Ιταλία) από τη μια μεριά και η Εγκάρδια Συνεννόηση (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία) από την άλλη.
Το ηγεμονικό τρίγωνο επανήλθε στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1941 με την εμπλοκή της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ στο πλευρό της Βρετανίας η οποία ήδη αντιμετωπιζόταν ως απερχόμενη ηγεμονική δύναμη.
Στην προσπάθειά της να μην προσδεθεί αυτόματα στις επιλογές του δίδυμου ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, η Βρετανία πέτυχε στη Γιάλτα την αποδοχή, από τους Ρούζβελτ και Στάλιν, της Γαλλίας ως τέταρτης μεγάλης δύναμης.
Το 1947 η Βρετανία πέρασε τη σκυτάλη των παγκόσμιων ευθυνών της στις ΗΠΑ τερματίζοντας και τυπικά την πρωτοκαθεδρία των Τριών Μεγάλων στην παγκόσμια ισορροπία.
Η παρακμή και διάλυση της ΕΣΣΔ και η αλματώδης ανάπτυξη της Κίνας έθεσαν το ερώτημα αν το δίδυμο ΗΠΑ-Κίνας θα αντικαταστήσει τη διπολική αντιπαράθεση Ανατολής Δύσης.
Μετά τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα άρχισε να τίθεται το ερώτημα αν μια τριγωνική συνεννόηση ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας θα ήταν ένα επαρκές δίχτυ ασφαλείας για τη διαφύλαξη της παγκόσμιας σταθερότητας.
Μία πιο προσεκτική ματιά στις παγκόσμιες ισορροπίες μάς επιτρέπει να δούμε ότι υπάρχει ένας τομέας όπου η διμερής λογική του Ψυχρού Πολέμου ζει και βασιλεύει και αποτελεί αξεπέραστο με τα σημερινά δεδομένα εμπόδιο για μια τριγωνική σταθερότητα.
Πρόκειται για την ποσοτική και ποιοτική υστέρηση του πυρηνικού οπλοστασίου της Κίνας έναντι της Ρωσίας και των ΗΠΑ που συντηρεί ακόμη σε επίπεδο γεωπολιτικού συνολικού αθροίσματος ισχύος την ισοτιμία της Μόσχας με την Ουάσινγκτον – όχι μόνον γιατί όλες οι συνθήκες που υπογράφηκαν την εποχή της διπολικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ έχουν συνταχθεί με δεδομένη την προνομιακή θέση των δύο υπερδυνάμεων στο παγκόσμιο σύστημα.
Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση της βελτίωσης των σχέσεων Μόσχας-Πεκίνου δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι οι δύο σημερινές σύμμαχες χώρες θα συναποφασίσουν μια κοινή γραμμή πλεύσης για τα πυρηνικά όπλα απέναντί στις ΗΠΑ.
Η αδιαμφισβήτητη υπεροχή των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην παγκόσμια πυρηνική ισορροπία οριοθετεί και τη διαμόρφωση ενός διευθυντικού πυρήνα και καθιστά νομοτελειακή τη διεκδίκηση της πυρηνικής ισοτιμίας από τα αναδυόμενα κέντρα ισχύος του νέου πολυπολικού και πολυκεντρικού κόσμου.
Το 1947 η Βρετανία κατέρρευσε ως υπερδύναμη ανοίγοντας τον δρόμο για ένα διπολικό σύστημα που σήμερα δίνει μάχη οπισθοφυλακής για τη διατήρηση της συντριπτικής πυρηνικής του υπεροχής.
-320x213.png)
