Δεν τίθεται ζήτημα επιστροφής στη δημοσιονομική ορθοδοξία

Σημαντικό βήμα που δεν πρέπει να υποτιμάται χαρακτηρίζει ο Εμανουέλ Μορέλ την πρόταση για το Ταμείο Ανάκαμψης, δεν κρύβει όμως την ανησυχία του για την τελική έγκριση του σχεδίου, εξαιτίας των αντιδράσεων που έχουν καταγραφεί. Ο Γάλλος ευρωβουλευτής υποστηρίζει ότι η Ε.Ε. πρέπει να μείνει μακριά από τις πολιτικές της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ προσθέτει ότι η κρίση του κορονοϊού ανέδειξε την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου

• Πώς αξιολογείτε την πρόταση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν για το Ταμείο Ανάκαμψης ύψους 750 δισ. ευρώ; Συμφωνείτε ότι πρόκειται για μια θετική πρωτοβουλία για τη διάσωση της ευρωπαϊκής οικονομίας και πόσο σίγουρη θεωρείτε την τελική έγκριση της πρότασης;

Η πρόταση της προέδρου Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν επιφέρει ορισμένες σαφείς βελτιώσεις, όπως η αμοιβαιοποίηση του δημόσιου χρέους. Είναι ένα σημαντικό βήμα που δεν πρέπει να υποτιμάται. Ωστόσο, δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης, δεν προχωρεί αρκετά κατά τη γνώμη μου.

Τα 750 δισ. ευρώ που ανακοινώθηκαν απέχουν πολύ από τα 2 τρισ. ευρώ που πρότεινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή τα 1,6 τρισ. που έκρινε αναγκαία ο Γάλλος επίτροπος Τιερί Μπρετόν. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ένα μέρος των 750 δισ. που ανακοινώθηκαν θα αντισταθμίσει τελικά το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, που από μόνο του είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκές.

Οι εργαζόμενοι υφίστανται διπλή τιμωρία. Πρέπει να παραμείνουμε σε επαγρύπνηση κατά της εργασιακής επισφάλειας στο όνομα της οικονομικής ανάκαμψης

Το ποσό των 1,1 τρισ. απέχει πράγματι από τα 1,3 τρισ. ευρώ που είχε αρχικά ψηφίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Κι ενώ αυτή η νέα συνεισφορά θα πρέπει να καταστήσει δυνατή τη χρηματοδότηση βασικών προγραμμάτων όπως οι πολιτικές συνοχής, αλλά και το Erasmus, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το Ταμείο Ευρωπαϊκής Βοήθειας προς τους απόρους, δεν θα εμποδίσει τη μείωση του προϋπολογισμού για την Κοινή Γεωργική Πολιτική. 

Ανησυχώ, επίσης, πολύ για την έγκριση αυτού του σχεδίου από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Αυτό που αποκαλώ «λέσχη εγωιστών», με επικεφαλής τις Κάτω Χώρες, μπορεί να αποδυναμώσει δραστικά αυτά τα κέρδη, εάν χώρες όπως η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιταλία ή η Ισπανία δεν είναι σε θέση να κάνουν τις απόψεις τους να ακουστούν.

• Ποια είναι η εκτίμησή σας για την επόμενη ημέρα της πανδημίας του κορονοϊού; Πόσο βαθιές πιστεύετε ότι θα είναι οι πληγές που θα αφήσει στους εργαζόμενους, καθώς έχει ήδη καταστεί προφανές ότι πολλές εθνικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την κρίση για να επιβάλουν μοντέλα περαιτέρω ή πλήρους αποδιάρθρωσης των συνθηκών εργασίας;

Κατ’ αρχάς, πρέπει να είμαστε σαφείς σχετικά με την κύρια αιτία αυτής της πανδημίας. Η αποψίλωση των δασών. Είναι το τραγικό αποτέλεσμα ενός μοντέλου που δεν λαμβάνει υπόψη τις οικολογικές πτυχές. Αντί να σταματήσει λόγω αυτής της κρίσης, η αποψίλωση των δασών αυξήθηκε δραματικά κατά 150% τους τελευταίους μήνες. Αυτό θα οδηγήσει στην εμφάνιση νέων πανδημιών τις επόμενες δεκαετίες.

Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η εμφάνιση νέων μολυσματικών ασθενειών είναι να σταματήσουμε αυτή τη φριχτή κατάσταση. Η κρίση του κορονοϊού υπογραμμίζει επίσης την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που βασίζεται στο ελεύθερο εμπόριο, που έχει εκτραχυνθεί και στην πίστη στην παγκοσμιοποίηση.

Αποκάλυψε ότι οι λιγότερο προσφιλείς εργαζόμενοι στις κυβερνήσεις, ήταν συχνά εκείνοι οι οποίοι συνεισέφεραν περισσότερο στο κοινό συμφέρον. Ωστόσο, πρέπει να παραμείνουμε σε επαγρύπνηση κατά της επισφάλειας των εργαζομένων στο όνομα της οικονομικής ανάκαμψης. Οι εργαζόμενοι υφίστανται διπλή τιμωρία. Πρώτον, ήταν στην πρώτη γραμμή για να στηρίξουν την οικονομία με βαρύ κόστος την αφθονία των μολύνσεων και των θανάτων.

Δεύτερον, βλέπουν τα κοινωνικά τους δικαιώματα να δέχονται επίθεση από τα δεξιά κόμματα. Αυτή η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει στη Γαλλία. Αντί να μάθουν από τα λάθη τους, οι οργανώσεις των εργοδοτών, με τη συνενοχή της κυβέρνησης του Εμανουέλ Μακρόν, εκμεταλλεύονται αυτή την κρίσιμη κατάσταση για να ζητήσουν για άλλη μια φορά από τους εργαζόμενους να πληρώσουν για τις οικονομικές ζημίες αυτής της πανδημίας αυξάνοντας τις ώρες εργασίας και μειώνοντας τις πληρωμές.

• Αντιμέτωποι με αυτή τη δύσκολη και απαισιόδοξη κατάσταση, τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουν οι πολίτες, τα κόμματα και οι φορείς που πιστεύουν σε μια προοδευτική, αλληλέγγυα και πιο ενωμένη Ευρώπη; Υπάρχει σχέδιο και πειστική αντιπρόταση;

Πρέπει να απομακρυνθούμε από τις πολιτικές που βασίζονται στη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση και την απορρύθμιση που ήταν καταστροφικές για το σύστημα υγείας μας. Η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να θεσπίσει ισχυρές αναπτυξιακές πολιτικές για να σταματήσει την αναδυόμενη κρίση. Δεν τίθεται θέμα επιστροφής στην εποχή της δημοσιονομικής ορθοδοξίας. Πρέπει επιτέλους να φροντίσει τους εργαζομένους της αυξάνοντας τους μισθούς και καταπολεμώντας τη φοροδιαφυγή. Οι προοδευτικές δυνάμεις θα πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποκατάσταση των αλυσίδων παραγωγής εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πράγματι, πιστεύω ακράδαντα ότι η Ευρώπη είναι μια σχετική κλίμακα για να ανταποκριθεί στις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχει νόημα για ένα προϊόν να διασχίσει το ήμισυ του πλανήτη για να αποσπάσει μερικά λεπτά του ευρώ, όταν έχουμε μια κοινωνική κρίση, που προστίθεται στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Επιπλέον, αν και η υγεία δεν αποτελεί ευρωπαϊκή αρμοδιότητα, είδαμε κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης ότι υπήρχε τεράστια έλλειψη συνεργασίας και βασικής αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών. Θα μας επέτρεπε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά τις επιπτώσεις του ιού στον πληθυσμό.

Τέλος, αυτό που έχει δείξει αυτή η κρίση είναι η εξάρτηση της Ε.Ε. από την κινεζική παραγωγή, ιδίως στην προμήθεια ιατρικού εξοπλισμού και φαρμάκων. Μια ιδέα που θα ήθελα να υποβάλω είναι η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής εξαίρεσης για την υγεία, όπως η γαλλική πολιτιστική εξαίρεση. Θα συνίσταται στη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της Ε.Ε. στην παραγωγή φαρμάκων και ιατρικών μηχανημάτων με την άρση των ζητημάτων υγείας από τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τις εμπορικές συμφωνίες.

• Οσον αφορά τη χώρα σας, Γαλλία, πώς κρίνετε τη διακυβέρνηση του προέδρου Μακρόν; Επίσης, πώς ερμηνεύετε το γεγονός της ανθεκτικότητας του ακροδεξιού κόμματος της Μαρίν Λεπέν και γιατί η Κεντροαριστερά και η Αριστερά παραμένουν κατακερματισμένες και αδύναμες;

Αυτή η πανδημία μόλις αποκάλυψε πόσο απροετοίμαστη ήταν η τεχνοκρατική ελίτ μας. Ελλειψη μασκών, έλλειψη υλικών και μέσων. Ολα στο όνομα της δημοσιονομικής λιτότητας! Ο Εμανουέλ Μακρόν υποσχέθηκε πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης. Αλλά φοβάμαι ότι αυτά ήταν μόνο κενά λόγια. Δυστυχώς, παραμένει προσηλωμένος στους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στον ανόθευτο ανταγωνισμό, στο ελεύθερο εμπόριο και στην εμμονή για την καταπολέμηση του πληθωρισμού, ενώ αυτό που χρειάζεται αντ’ αυτού είναι ένα τεράστιο επενδυτικό σχέδιο και στήριξη για τις χώρες που απειλούνται πολύ σοβαρά από την επερχόμενη κρίση.

Η Μαρίν Λεπέν κάνει μόνο αυτό που κάνει καλύτερα. Δε λέει τίποτα και περιμένει να συγκεντρώσει υπέρ της την οργή εναντίον του Εμανουέλ Μακρόν. Η Αριστερά έχει για μεγάλο χρονικό διάστημα αποδυναμωθεί από τη φιλελεύθερη ηγεμονία. Ακόμη και όταν ήταν στην κυβέρνηση, όπως έδειξε η τελευταία εντολή στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, φάνηκε να ξεχνά τους εργαζόμενους.

Ωστόσο, αυτή η κρίση έθεσε τέλος σε αυτόν τον κύκλο. Η Αριστερά έχει μια πραγματική ευκαιρία να αρπάξει, ξεπερνώντας τις εσωτερικές της συγκρούσεις. Πρέπει να υποβάλουμε ένα πολιτικό σχέδιο αξιόπιστο όσο και ριζοσπαστικό. Γι’ αυτό πιστεύω στην απόλυτη ανάγκη της ένωσης των αριστερών κομμάτων. Πολλά προσκλητήρια προέκυψαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αυτή η ένωση δεν είναι στόχος, είναι μια απαίτηση αν θέλουμε να εκπροσωπήσουμε μια πραγματική εναλλακτική λύση για αυτήν τη χώρα. Γιατί, αν δεν το επιτύχουμε, κινδυνεύουμε για άλλη μια φορά να επιλέξουμε ανάμεσα στον Μακρόν και τη Λεπέν στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Ποιος είναι

Ο Εμανουέλ Μορέλ είναι Γάλλος ευρωβουλευτής από το 2014, εκλεγμένος το 2019 με τη λίστα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Προέρχεται από την αριστερή πτέρυγα του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αποτέλεσε σφοδρό επικριτή του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ενώ διεκδίκησε την αρχηγία του κόμματος την άνοιξη του 2018, λαμβάνοντας ποσοστό που άγγιξε το 19%. Λίγους μήνες αργότερα αποχώρησε, ιδρύοντας τη Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Αριστερά. Είναι 47 ετών και μετέχει στην Προοδευτική Συμμαχία (Progressive Caucus), όπου λαμβάνουν μέρος ευρωβουλευτές από τους Σοσιαλδημοκράτες, την Αριστερά και τους Πράσινους.