Δεν είναι ότι χθες ο υπουργός Ανάπτυξης αναγνώρισε την ανωριμότητα του κόμματός του και του ιδίου σε ότι αφορά στις ρυθμίσεις για την κάνναβη που εισήγαγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πριν τρία χρόνια, ούτε ότι παραδέχτηκε τη θετική συμβολή προς αυτήν την κατεύθυνση του Νίκου Καρανίκα.
Η αυτοκριτική μπορεί και να τον τιμά, αν και φρόντισε από μόνος του να συγχαρεί εαυτόν για «πολιτική γενναιότητα» όπως και η συνέχιση αυτής της πολιτικής, που μπορεί να δώσει μια αναπτυξιακή και επενδυτική ανάσα στην ελληνική οικονομία. Ο ίδιος παραδέχτηκε, όψιμα, τους θετικούς δρόμους που άνοιξαν για την Ελληνική αγορά και την ανακούφιση των ασθενών καταθέτοντας την επίσημη αναγνώριση που έχει λάβει η φαρμακευτική κάνναβη και οι δυνατότητες θεραπευτικής χρήση της σε κοινό ψήφισμα του ΟΗΕ και του ΠΟΥ αλλά και δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου -καλά είναι βέβαιο ότι δεν διαβάζει Εφημερίδα των Συντακτών που έχει πρωτοστατήσει στην σχετική έγκυρη ενημέρωση, αλλά και σε καλές πρακτικές του εξωτερικού όπου διατίθενται στα φαρμακεία τα σχετικά σκευάσματα.
Αποκάλυψε επίσης ότι έχουν κατατεθεί 170 αιτήσεις για επενδύσεις στον κλάδο από τις οποίες οι 94 έχουν ήδη αδειοδοτηθεί, οι 16 τελούν υπό έγκριση και οι 50 υπό εξέταση. Κι ακόμη απαντώντας στο ΚΚΕ και την Ελληνική Λύση αναγνώρισε ότι δεν τίθεται κανένα ηθικό ζήτημα.
Κάνοντας λόγο για τις ατέλειες του νόμου που η κυβέρνηση επιχειρεί να διορθώσει, η αξιωματική αντιπολίτευση δια του αρμόδιου τομεάρχη και βουλευτή Μεσσηνίας, Αλέξη Χαρίτση επισήμανε την αύξηση της γραφειοκρατίας που εισάγουν οι νέες διοικητικές πράξεις και ενδέχεται να αυξήσουν τις καθυστερήσεις και τα προσκόμματα που δημιουργεί για τις εγχώριες επενδύσεις και τις εξαγωγές καθιστώντας δυσχερέστερη τη θέση τους στον διεθνή ανταγωνισμό, ενώ υποσχέθηκε να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για την προώθηση της συγκεκριμένης οικονομικής δραστηριότητας.
Η αλήθεια είναι ότι η «πρωτοποριακή πράξη γενναιότητας» που αναγνωρίστηκε απαιτεί μια εξίσου τολμηρή νομοθετική κατοχύρωση, στόχος στον οποίο ελπίζουμε να συμβάλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις αποδεικνύοντας ότι υπάρχει πεδίο εποικοδομητικής πολιτικής.
Ο λόγος όμως που τα γράφουμε όλα αυτά είναι που χθες ήταν η επέτειος των 40 χρόνων από το θάνατο του Μπομπ Μάρλεη, υμνητή της ελευθερίας, της ειρήνης, της ισότητας και της …κάνναβης και αυτή η σύμπτωση δεν μας έφερε μόνο στο νου κάτι περί χαμένων ευκαιριών και πολυετούς καθυστέρησης αλλά και έναν από τους ύμνους του: «τα τραγούδια της λύτρωσης». Τραγική ειρωνεία; Ας γίνει ευκαιρία.
