Eχει ή δεν έχει νόημα (και ρίσκο) η λεγόμενη ελευθερία του λόγου στις αυτολογοκρινόμενες, εξ ορισμού, κοινωνίες των εργασιακών μας εξαρτήσεων; Η απάντηση είναι: έχει και δεν έχει.
Eχει, π.χ. για τον απροστάτευτο σκιτσογράφο του «Charlie Hebdo» που τον σκοτώνουν (και επιμένει). Δεν έχει για τον καλά προστατευμένο Μακρόν που προβάλλει τον πεφωτισμένο ηγεμονισμό του στα δημόσια κτίρια του Μονπελιέ χάριν της ελευθερίας του λόγου (ή με άλλοθι την ελευθερία αυτή).
Επίσης, έχει για τον νεαρό δημοσιογράφο στα έντυπα των «καρχαριών» των μίντια, αλλά δεν έχει για τον μεγάλο δημοσιογράφο που «σπεκουλάρει» κατά βούληση σαλπίζοντας πολεμικά εμβατήρια στα μετόπισθεν.
Ελεύθερος λόγος, λοιπόν, ναι. Αλλά όχι φανατισμός, ένθεν και κακείθεν του «φαντάσματος ελευθερίας»*.
*Στην ομώνυμη ταινία του Μπουνιουέλ, σημειωτέον, ο καμπινές ήταν στην τραπεζαρία.
