Εξαιρετικά πρωτότυπη άποψη για το τι σημαίνει «φίμωση του Τύπου» που μάλιστα εξαπολύεται από τη σημερινή κυβέρνηση, έχουν οι ιδιοκτήτες και τα στελέχη των ιδιωτικών ΜΜΕ. Ξέχασαν τις αμέτρητες διώξεις, τους τυποκτόνους Νόμους, διατάξεις των οποίων κατάργησε η σημερινή κυβέρνηση, ενώ στο βάθος φαίνεται ότι ονειρεύονται ειδικό καθεστώς ασυλίας όχι μόνο για τους υπουργούς αλλά και για τους δημοσιογράφους.
Ανεξάρτητα από την ακατανόητη κίνηση του Πάνου Καμένου να καταθέσει ξανά μήνυση μέσα στο 48ωρο που διαρκεί η αυτόφωρη διαδικασία και όχι λίγες ημέρες αργότερα όπως κάνουν συνήθως οι πολιτικοί (όλων των κομμάτων) όταν καταθέτουν ανάλογες μηνύσεις για προσβολή και συκοφαντία, η επανάληψη του ισχυρισμού περί φίμωσης αγγίζει τα όρια της αστειότητας.
Αρχικά αυτό θυμίζουμε ότι έγινε όταν η σημερινή κυβέρνηση θέλησε να βάλει τάξη παρέχοντας 4-5 άδειες στο τηλεοπτικό τοπίο της διαχρονικής παρανομίας. Μόλις βέβαια το ΕΣΡ κατέληξε στην ίδια απόφαση οι φωνές σώπασαν και όλοι το αποδέχτηκαν ως… νίκη της δημοκρατίας.
Τώρα και αφού έχει προηγηθεί απολύτως ανάλογη περίπτωση με τη μήνυση Στουρνάρα στον Κ. Βαξεβάνη παίζεται ξανά το έργο της φίμωσης.
Το καλύτερο όμως επιχείρημα για το πόσο δημοκρατικά αντιλαμβάνονται τα περισσότερα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση την έννοια της φίμωσης και της πολυφωνίας είναι ότι σε όλη τη διάρκεια των δύο ημερών ελάχιστα ΜΜΕ φιλοξένησαν στα «ρεπορτάζ» και στα δελτία τους έστω έναν αντίλογο!
Οι περισσότεροι δεν άντεξαν να φιλοξενήσουν έστω μία διαφορετική άποψη, έστω μια γνώμη που να βάζει στην πραγματική του διάσταση το θέμα. Παντού κραυγές και υπερβολές και παντού κυρίαρχος μόνος ο λόγος (ο Νόμος) του Ε. Βενιζέλου. Οσο για την αντίληψη ότι ο δημοσιογράφος έχει το ελεύθερο αντίθετα από κάθε θνητό πολίτη να συκοφαντεί ή να προσβάλλει την υπόληψη οποιουδήποτε και μάλιστα χωρίς δικαστικές συνέπειες να μας συγχωρέσουν οι κήρυκες της ελευθερίας αλλά προτιμούμε την ισονομία.
