Εμμανουήλ Καραλή, βάζεις σε όλους μας δύσκολα… Πάτησες το πόδι σου στην Ελλάδα, απ’ τους κορυφαίους παγκοσμίως στο επί κοντώ, και μας είπες: «Όπως κάθε εμπειρία, θετική ή μη, έζησα και αυτό τον αγώνα με την ψυχή μου! Δεν γίνεται αλλιώς αν θέλεις να φτάσεις κάπου, αν θέλεις να είσαι ήσυχος με τη συνείδησή σου πως έκανες ό,τι ακριβώς έπρεπε!».
Κι όμως, κατά κόρον γίνεται, μικρέ (σ.σ.: μόνο σε ηλικία), που βάλθηκες να υπενθυμίσεις με έμφαση πως στην εποχή μας, μέσα απ’ τα σύννεφα του δημόσιου βίου μας, υπάρχουν ακτίδες ελπίδας-προοπτικές ανάκαμψης!
Κοίτα, άκου γύρω σου κεντρικές φυσιογνωμίες, ειδικότερα της πολιτικής, γενικότερα της δημόσιας ζωής, όσους σπεύδουν όλο και συχνότερα με τις τελευταίες αφορμές σε πεπατημένη μικροπρέπειας, ιδιοτέλειας, μακριά από την ανάγκη ανατολής προοπτικής…
Κι έρχεσαι εσύ και μιλάς για «ψυχή», αλλιώς μεταφράζεται ανάγκη ενισχυμένη με απαίτηση από τον εαυτό μας για διεκπεραίωση της αποστολής μας!
Μάθετε από τον Εμμανουήλ! Κι αν είναι αδύνατον, τουλάχιστον ακούστε προσεκτικά λέξεις έφηβου, όπως εκείνος, όσες, ως ατόφιες, είναι ικανές να αναπλάσουν συνειδήσεις…
