Εξαναγκασμός από την πίσω πόρτα;

Δεν περιορίζεται μόνο στους εργαζομένους σε συγκεκριμένες δομές ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του κορονοϊού. Μία παράγραφος σε άρθρο της κυβερνητικής τροπολογίας αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο αυτός να επιβληθεί και σε ορισμένες κατηγορίες πολιτών.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της τροπολογίας, για «επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας» θα εμβολιάζεται υποχρεωτικά κατά της Covid-19 το προσωπικό των θεραπευτηρίων χρονίως πασχόντων, των μονάδων φροντίδας ηλικιωμένων, των οικοτροφείων, των κέντρων ημερήσιας φροντίδας ηλικιωμένων, των κέντρων διημέρευσης ημερήσιας φροντίδας και των κέντρων δημιουργικής απασχόλησης παιδιών και ατόμων με αναπηρία (ΚΔΑΠΑμεα)». Ως εδώ, γνωστά.

Ωστόσο, στην παράγραφο 1β (άρθρο 2) αναφέρεται πως, μετά την παρέλευση του Αυγούστου, οπότε θα προγραμματιστεί οπωσδήποτε η πρώτη δόση του ανεμβολίαστου προσωπικού (ή το μονοδοσικό εμβόλιο), «κάθε νεοεισερχόμενος φιλοξενούμενος στις ανωτέρω μονάδες πρέπει υποχρεωτικά να είναι εμβολιασμένος κατά του κορονοϊού Covid-19».

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως επιβάλλεται η υποχρεωτικότητα για πολίτες που θα χρειαστεί να εισέλθουν σε αυτές τις δομές στο μέλλον, ενώ δεν υλοποιείται κάτι αντίστοιχο για τους υφιστάμενους τρόφιμους. Επιπλέον, αναπάντητο παραμένει και το ερώτημα πώς μπορεί να επιβάλλεται υποχρεωτικότητα και σε παιδιά, καθώς «φιλοξενούμενοι» σε τέτοιες μονάδες είναι και παιδιά με αναπηρία.

Με τη συγκεκριμένη διάταξη δημιουργούνται εμφανώς διαφορετικές ταχύτητες πολιτών ως προς την προσβασιμότητα, γεγονός που δεν αποκλείεται να προκαλέσει δικαστικές προσφυγές από άτομα τα οποία είτε δεν επιθυμούν τον εμβολιασμό είτε δεν τον έχουν προγραμματίσει. Εξακολουθεί να ισχύει, πάντως, πως δεν υπέχουν την υποχρέωση εμβολιασμού όσοι έχουν νοσήσει τους τελευταίους 6 μήνες αλλά και «όσοι έχουν αποδεδειγμένους λόγους υγείας που εμποδίζουν τον εμβολιασμό τους».