Στον δημόσιο διάλογο που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα στον ΣΥΡΙΖΑ, με άρθρα και συνεντεύξεις, προστέθηκε και το νέο ηλεκτρονικό περιοδικό metasximatismos.gr, το οποίο φιλοδοξεί να εμπλουτίσει την ιδεολογική «πάλη» που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του κόμματος και που αγγίζει, αν δεν συνδιαμορφώνει, την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.
Το κύριο άρθρο με τίτλο «ΚΟΟΠΕΡΑΤΙΒΑ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ: Σκέψεις ως συμβολή στη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές», το οποίο υπογράφεται από τη συντακτική ομάδα, θα μπορούσε να εκληφθεί και ως απάντηση σε όσους στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να επιμένουν ότι το παιχνίδι βρίσκεται στα χέρια των δανειστών.
Στο άρθρο επιχειρείται να εξορθολογιστεί ο όρος «δημιουργική ασάφεια», για την οποία σημειώνεται: «Για μας η ασάφεια σήμαινε μια ευκαιρία να μεταβούμε από τις δεσμεύσεις Χαρδούβελη στη νέα συμφωνία, με την απαραίτητη ρευστότητα για το ενδιάμεσο διάστημα, για τους πιστωτές σήμαινε μια ευκαιρία για την ελληνική κυβέρνηση να πείσει το εσωτερικό της μέτωπο ότι θα αποδεχτεί επί της ουσίας τις περισσότερες από τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης».
Εσφαλμένες αναλύσεις
Αφού επισημαίνεται πως «η μεγάλη αυτή διαφορά οπτικής επιχειρήθηκε από την πλευρά των πιστωτών να λυθεί στο γήπεδο του συσχετισμού ισχύος», αντιδιαστέλλεται με τη συμπεριφορά της Γερμανίδας καγκελαρίου, για την οποία επισημαίνεται ότι «εμφανίζεται στη συνάντηση με τον Αλ. Τσίπρα στις 23 Απριλίου να επιθυμεί μια αποδεκτή και από την ελληνική πλευρά λύση».
Και στο σημείο ασκείται κριτική για εσφαλμένες αναλύσεις στο εσωτερικό της χώρας αλλά κυρίως «στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες ερμηνεύουν όλη την εξέλιξη μόνο σαν σχέδιο των δανειστών να φέρουν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού με τη συνεχιζόμενη οικονομική ασφυξία και τότε ή να επιβάλουν την πλήρη συνθηκολόγηση ή να οδηγήσουν τη χώρα σε χρεοκοπία».
Απαντώντας έμμεσα σε εκείνους που μιλούν για«σύμπλευση με τις ΗΠΑ» στο άρθρο επισημαίνεται πως «ο Ομπάμα και το επιτελείο του προτιμούν να αποφευχθεί μια παγκόσμια όξυνση των ανισορροπιών, χωρίς όμως να χαρίζονται στην ελληνική πλευρά» και καταλήγουν στο συμπέρασμα: «Εχουμε φτάσει στο χρονικό σημείο που ένας επωφελής συμβιβασμός είναι εφικτός, πιο νωρίς ίσως να μην μπορούσαμε, πολύ αργότερα ίσως να είναι αργά».
Επιδιώκεται δε να σταλεί ένα σαφές μήνυμα, «η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποφύγει να βρεθεί μπροστά στο δίλημμα «αποδοχή των αρχικών όρων των πιστωτών ή πλήρης ρήξη»», τονίζοντας εμφατικά: «Είναι σωστή η θέση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά ότι απαιτείται πολιτική λύση, αυτή πρέπει να συνδυαστεί με προτάσεις οικονομικής πολιτικής που να χωράνε στο πλαίσιο της υφιστάμενης διαπραγμάτευσης στους θεσμούς».
Η θέση αυτή εξειδικεύεται με την πρόταση «να ζητήσουμε την πολιτική λύση πάνω στο έδαφος συγκεκριμένων προτάσεων και αναπτυξιακού προγράμματος, αφού η αριστερή κυβέρνηση πολύ δύσκολα μπορεί να αποδράσει από την υποχρέωση να βρεθεί λύση, ακόμη και μέσα στο αρνητικά προδιατεθειμένο περιβάλλον των ευρωπαϊκών θεσμών, ακόμη και μέσα στις συνθήκες οικονομικού στραγγαλισμού», κατατείνοντας στο συμπέρασμα: «Η Αριστερά πρέπει να βρει τον τρόπο να κυβερνήσει μέσα στην κρίση και με τους περιορισμούς, τους εξωτερικούς εκβιασμούς που η κρίση προκαλεί».
«Πότε περιμένουμε»;
Και απαντούν σε εκείνους που υποστήριξαν την άποψη να «παραδώσει η κυβέρνηση αν δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία» με τη φράση «μια απόδραση από την υποχρέωση αυτή θα σήμαινε ότι παραδεχόμαστε σαν Αριστερά ότι δεν μπορούμε να δώσουμε διέξοδο στην κρίση», θέτοντας το ερώτημα: «Μα τότε, πότε περιμένουμε να κυβερνήσουμε; Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής άνθησης, όπου τα αστικά κόμματα έχουν τον πρώτο λόγο;».
Το άρθρο καταλήγει: «Υποστηρίζουμε μια προσπάθεια επωφελούς συμβιβασμού μέσα στο δυσμενές πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών, μιας πολιτικής λύσης που θα περιλαμβάνει συμφωνία με τους δανειστές πάνω σε μέτρα και πολιτικές που δεν θα συνεχίσουν την ύφεση και τη λιτότητα, μπορεί να μην αντιστοιχούν στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα εξασφαλίζουν τον χώρο προώθησης του πολιτικού του σχεδίου».
