«Σκάκι, όχι πόκερ» τιτλοφόρησε το άρθρο του το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητής του ΕΜΠ Γ. Μηλιός. Στο σκάκι μια κίνηση κερδίζει την παρτίδα, το ματ, όμως στο πόκερ έχεις καμιά δεκαριά πιθανότητες (με εξαιρετικό το φλος ρουαγιάλ και έπονται φλος, καρέ, φουλ, χρώμα, κέντα, τρία φύλλα, ζεύγη και η πενταφυλλία).
Ο Γ. Μηλιός είναι προφανές ότι γνωρίζει καλά σκάκι, ώστε να προκρίνει ως λύση στις διαπραγματεύσεις το σκάκι και όχι το πόκερ. θα μπορούσε βέβαια να χρησιμοποιήσει και τη γνωστή ρήση του Μεγάλου Αλεξάνδρου πως «ό,τι δεν λύνεται κόβεται».
Στο περί ου ο λόγος άρθρο του, στο σύνολό του διαπιστωτικό και θεωρητικό, τα περί ταξικής πολιτικής της λιτότητας ή η προτροπή του ότι «η παρούσα ελληνική κυβέρνηση δεν επιτρέπεται (και δεν πρόκειται) να εγκλωβιστεί σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη παγίδα, επιδιώκοντας την πάση θυσία αποφυγή μιας καθυστέρησης πληρωμών προς τους δανειστές» δεν κομίζουν γλαύκα ες Αθήνας.
Πόσο μάλλον όταν υποστηρίζει για το ευρώ ότι «η νεοφιλελεύθερη παγίδα μπορεί να διαρραγεί όταν η ελληνική κυβέρνηση καταστήσει σαφές ότι, αν αναγκαστεί, θα τολμήσει να επιλέξει την καθυστέρηση πληρωμών, προκειμένου να μην αθετήσει τη λαϊκή εντολή, να μην προδώσει όσους την εμπιστεύτηκαν», άποψη που αποτελεί και κυβερνητική δέσμευση διά στόματος του πρωθυπουργού.
Η κατανομή των βαρών
Στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» είχε υποστηρίξει ότι «για να παραμείνει η κυβερνητική πολιτική ηγεμονική θα πρέπει να ταχθεί καθαρά με τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αμφισβητήσει τη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού», και στο άρθρο του σημειώνει πως «όρο και προϋπόθεση αποτελούν η θέσπιση ενός ριζοσπαστικού φορολογικού συστήματος, που θα ελαφρύνει την κοινωνική πλειοψηφία και θα κατανέμει τα βάρη στο κεφάλαιο και τον πλούτο· η διεύρυνση του χώρου των κοινωνικών αγαθών στον αντίποδα της λογικής των ιδιωτικοποιήσεων η δημοκρατία».
Το πρώην μέλος της επιτροπής οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά υπερασπίζεται τις «κόκκινες γραμμές» που έχει θέσει η κυβέρνηση, ρίχνοντας τις απαραίτητες «σπόντες» όταν υποστηρίζει για τη διαπραγμάτευση πως «θέλει λίγα λόγια, σοβαρότητα, επεξεργασμένες και τεκμηριωμένες θέσεις επίγνωση της δύναμης, αλλά και των αδυναμιών σου, αλλά και αυτών των αντιπάλων σου…».
Και επεσήμανε στη συνέντευξή του ότι «απαιτείται μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας, ώστε να οικοδομηθούν σε νέες βάσεις οι συμμαχίες με τις κατώτερες τάξεις· ο στόχος να πληρώσει η ολιγαρχία δεν ήταν ποτέ περισσότερο επίκαιρος».
Στο άρθρο του μάλιστα εξειδικεύει την πρότασή του τονίζοντας: «Βασικό ζητούμενο είναι η αντίστροφη αναδιανομή, που σημαίνει πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, μεταφορά των βαρών στους έχοντες, ένα μνημόνιο για το μεγάλο κεφάλαιο, που θα αποφέρει τα χρηματοδοτικά μέσα για την υλοποίηση του προγράμματός μας».
Αν το κείμενο γράφτηκε για να κριτικάρει εξ αριστερών την κυβέρνηση, μάλλον ατύχησε ο συντάκτης του, αν γράφτηκε ως συμβολή στην προσπάθεια της κυβέρνησης, μάλλον έχει καλύτερη τύχη.
Ο Γ. Μηλιός μπορεί να είναι η κορυφή του παγόβουνου, όμως η κυβέρνηση έχει απέναντί της μια εσωτερική πολυφωνία που αλλάζει ανάλογα με την ημέρα! Εκτείνεται από το «Η Ελλάδα υπήρχε και πριν το ευρώ…» (Θ. Πετράκος) και φτάνει μέχρι το «Δεν θα υπάρξει υποχώρηση από τις κόκκινες γραμμές» (Π. Σκουρλέτης).
Το ερώτημα είναι αν αυτές οι απόψεις συγκλίνουν στην υποστήριξη της κυβέρνησης ή καταγράφονται ώστε, αν «τσακίσουν» οι διαπραγματεύσεις, κάποιοι να χρησιμοποιούν την επωδό «εμείς τα λέγαμε». Το ερώτημα είναι πόσο αυτή η τακτική μπορεί να λειτουργήσει αθωωτικά ή αντιθέτως, που είναι και το μόνο σίγουρο, «όλοι θα καούν το ίδιο…».
