Χαμένος στο… ΠΡΟ.ΠΟ.

Πριν από χρόνια σε μια συνέντευξή του ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γ. Πανούσης είχε πει με αφορμή τη διττή καταγωγή του: «Οι Κορίνθιοι έχουν μια ευλυγισία στη λειτουργία τους, έναν τρόπο να τα φέρνουν βόλτα και οι Αρκάδες είναι πιο λεβέντηδες, πιο ντόμπροι, αυτά τα δύο στοιχεία σε μένα έρχονται σε συνδυασμό».

Ενδεχομένως προφητικός ο λόγος του καθηγητή Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην πρύτανη του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Ο πανεπιστημιακός, με αριστερές οικογενειακές ρίζες, γέννημα-θρέμμα του Κολωνού, με ιδεολογικές αναφορές στο ΚΚΕεσ., ενταγμένος στο ΠΑΣΟΚ την πενταετία 1978 -1983, εμπνευστής του νόμου-πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια, σήμερα προκαλεί τριγμούς στην κυβέρνηση.

Από το ΠΑΣΟΚ στη ΔΗΜΑΡ

Το πέρασμά του από τη ΔΗΜΑΡ δεν είναι και το καλύτερο διαβατήριο για τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο οι σχέσεις του είναι σχεδόν πάντα διαταραγμένες, ιδιαίτερα δε μετά το άρθρο του στην εφημερίδα «Τα Νέα», το οποίο είχε θεωρηθεί προκλητικό αφού ο τίτλος του «Η Αριστερά τού Τίποτα» προκάλεσε σχόλια που έφταναν στα όρια της προσβολής. Το πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο καθηγητής Εγκληματολογίας βρίσκεται στο πώς θα ισορροπήσει την πανεπιστημιακή ιδιότητα με την κατασταλτική πολιτική, επί της ουσίας πώς θα επιλύσει πολιτικά το θέμα της κυβερνώσας Αριστεράς και τις σχέσεις της με τα κινήματα και τα «κινήματα» με τους αλληλέγγυους και τους «αλληλέγγυους».

Δηλαδή να δώσει λύση στο αμείλικτο ερώτημα πώς μια αριστερή κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τον ρόλο της αστυνομίας και κατ’ επέκταση των διωκτικών αρχών. Ομως, όπως λένε στην κυβέρνηση, είναι διαφορετικό να εκπονείς αντεγκληματική πολιτική από την ασφάλεια της καθηγητικής έδρας και τελείως διαφορετικό να εποπτεύεις διοικητικά ένα κρίσιμο υπουργείο του οποίου μέρος των μηχανισμών είναι άγνωστη γη, ακόμα και για τα πλέον έμπειρα στελέχη του.

Ο ορκισμένος εχθρός του νομικού θετικισμού, ο αριστερός δημοκράτης, που έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, είναι βέβαιο ότι δεν θα ήθελε το όνομά του να ταυτιστεί με ενέργειες που παραπέμπουν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Με λίγα λόγια, εξαιρετικά δύσκολα θα διέτασσε «εφόδους». Από την άλλη πλευρά, δηλώσεις του όπως «γνωρίζουμε έναν έναν ποιοι ήταν στην κατάληψη της Νομικής» τον τοποθέτησαν στο κέντρο του κάδρου της κρίσης, αφού όταν γνωρίζεις ποιοι είναι ενεργείς και διαφορετικά. Οσοι τον γνωρίζουν από το Πανεπιστήμιο επιμένουν ότι «είχε την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αίσθηση του πλήθους και να το μετατρέπει σε πολιτική», όμως σήμερα δείχνει να έχει απολέσει αυτή την ικανότητα. Σκοπίμως ή όχι, ενδεχομένως να μην ενδιαφέρει κανέναν…

Το γεγονός, όπως διατείνονται αρκετά κυβερνητικά στελέχη, ότι «έδωσε έδαφος στα κόμματα της αντιπολίτευσης να επενδύσουν στο συναίσθημα της ανασφάλειας των πολιτών» τού χρεώνεται σχεδόν από το σύνολο της συμπολίτευσης, οδηγώντας τον να ζητήσει δύο φορές την κάλυψη του πρωθυπουργού. Κίνηση που προκάλεσε πληθώρα αρνητικών σχολίων επειδή «στο όνομα της αδυναμίας του επεδίωξε να τοποθετήσει στο κάδρο και τον πρωθυπουργό ζητώντας του πολιτική κάλυψη, στην προσπάθειά του να μη χρεωθεί προσωπικά την όποια κίνηση επιβολής της τάξης».

Η εμπλοκή Τσίπρα

Στο ερώτημα αν ακολουθεί προσωπική πολιτική οι απαντήσεις ποικίλλουν, όμως στην πρόσφατη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό φαίνεται να βρέθηκε ένα «modus vivendi». Για κάποιους απλώς κέρδισε χρόνο επειδή ο Αλ. Τσίπρας «δεν κάνει κινήσεις εν θερμώ», για άλλους γιατί «προέχουν κρισιμότερα ζητήματα», όμως όπως και να το δει κανείς, όταν ο πρωθυπουργός συνομιλεί με έναν υπουργό ήδη δύο φορές, τίποτα δεν αποκλείει… η τρίτη να είναι και η φαρμακερή.

Μετά την πρόσφατη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό φέρεται να είπε ότι «σε αυτές τις συζητήσεις κερδίζει πάντα ο πρωθυπουργός», περιγράφοντας το κλίμα της συζήτησης ως «εξαιρετικά δημιουργικό και υψηλού πολιτικού επιπέδου».

Oμως όσοι παρακολουθούν στενά τα της κυβέρνησης επιμένουν ότι «η θέση του είναι ασταθής», με ό,τι και αν αυτό σημαίνει, χωρίς να παραγνωρίζουν πως «δεν ανήκει στη χορεία των αναλώσιμων». Οι άριστες σχέσεις που διατηρεί με τους υπουργούς Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, Ν. Βούτση και Ν. Παρασκευόπουλο, του επιτρέπουν να αντιμετωπίζει το υπουργικό του μέλλον με αισιοδοξία. Αρκεί να μην του «τύχει καμιά στραβή…». Γιατί όπως ισχυρίζεται παλαιός πολιτικός με θητεία στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, «δυο τρελοί να σου τύχουν, χάθηκες…»