Η Ελλάδα στη μεγάλη εικόνα

Η ευρωζώνη μοιάζει ως σύνολο, με βάση τους αριθμούς, να πηγαίνει καλά. Ωστόσο μία πιο λεπτομερής εξέταση των συνθηκών δείχνει ότι η αναιμική ανάπτυξη είναι πρόσκαιρη και ευάλωτη.

Τα πρωτοσέλιδα των διεθνών οικονομικών εντύπων κυριαρχούνται από τις κακές ειδήσεις για τις τράπεζες σε Ιταλία και Ισπανία. Γνωστό σε όλους, αλλά και ενδεικτικό της κατάστασης, εφόσον πρόκειται για την τέταρτη και την πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.

Η ευρωζώνη, η οποία με βάση τα στοιχεία φαίνεται να πηγαίνει καλά, τρέχει να προλάβει δύο «βόμβες» που μπορούν να την τινάξουν στον αέρα. Το σχέδιο «διάσωσης» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Ιταλίας χαρακτηρίζεται ελλιπές και το Βερολίνο ζητά περισσότερες εξηγήσεις από τις ιταλικές αρχές μέσω άρθρου στην «Μπιλντ» του Γενς Βάιντμαν, προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας

Στην Ισπανία το τραπεζικό σύστημα δέχεται κλυδωνισμούς καθώς υποχρεώνεται να επιστρέψει σε πελάτες του τεράστια ποσά ύστερα από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που δικαίωσε όσους επιβαρύνθηκαν με υπερβολικά υψηλά επιτόκια βάσης.

Η μεγάλη εικόνα της ευρωζώνης δείχνει ότι οι κίνδυνοι είναι πολύ ευρύτεροι του τραπεζικού προβλήματος, με σοβαρότερο τον πολιτικό κίνδυνο. Στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία η Ακροδεξιά πρωταγωνιστεί πολιτικά. Στη χώρα του Γερούν Ντάισελμπλουμ ο Βίλντερς έρχεται πρώτος στις δημοσκοπήσεις. Στο Παρίσι η Μαρίν Λεπέν «φλερτάρει» με το Μέγαρο των Ηλυσίων.

Και στη χώρα που διαφεντεύει τις τύχες της Ευρώπης, η Εναλλακτική για τη Γερμανία επενδύει πολιτικά στην ξενοφοβία μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Βερολίνο. Οσο λοιπόν και αν οι αριθμοί ευημερούν, οι πολίτες δυστυχούν λόγω της πολιτικής λιτότητας που εκπορεύεται από τη Γερμανία, ενώ τα συμπτώματα της ασθένειας είναι πιθανό να χτυπήσουν και τους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ευρώπη.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά ότι η ελληνική κρίση είναι το μικρότερο, αν όχι το ελάχιστο, πρόβλημα της ευρωζώνης. Τα μεγάλα προβλήματα βρίσκονται σε ισχυρότερες οικονομίες και είναι δομικά και πολιτικά.

Αν αυτό γίνει κατανοητό από τις φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας, ίσως βρεθεί μια κοινή συνισταμένη διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και ταυτόχρονα αντίστασης στις πιέσεις τους. Διαφορετικά θα πληρώσουμε και γι’ αυτά που δεν φταίμε.