Η χειρότερη μορφή λαϊκισμού

Οποιοδήποτε περιεχόμενο κι αν έχει κάθε φορά ο όρος «λαϊκισμός», πάντα, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει την προσπάθεια εξαπάτησης και προσεταιρισμού λαϊκών μαζών με πολιτικές που «χαϊδεύουν αυτιά».

Με αυτή την έννοια ο λαϊκισμός γίνεται συνώνυμο της δημαγωγίας. Στον πειρασμό του λαϊκισμού έχουν υποκύψει όλα τα κόμματα, ιδιαίτερα εκείνα που διεκδίκησαν ή διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία. Και αυτό γιατί υποσχέθηκαν πράγματα που δεν μπορούσαν ή είχαν πολύ λίγες πιθανότητες να πραγματοποιήσουν.

Το παράξενο δεν είναι αυτό. Το παράξενο βρίσκεται στο γεγονός ότι λαϊκιστικές-δημαγωγικές πολιτικές συνεχίζουν να εξαγγέλλονται έπειτα από επτά χρόνια κρίσης και την εφαρμογή τριών μνημονίων, που κατέστησαν κοινή συνείδηση πως ό,τι και να λένε τα λεγόμενα κυβερνητικά κόμματα, τον τελευταίο λόγο στις πολιτικές που θα εφαρμοστούν στη χώρα τον έχουν οι δανειστές.

Προκαλεί, συνεπώς, κατάπληξη το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ αποδέχεται το διεθνές πλαίσιο της χώρας και τον ρόλο των δανειστών στις εσωτερικές μας υποθέσεις -το έχει αποδείξει άλλωστε ως κυβέρνηση-, εμφανίζει τον εαυτό της ως τον κάτοχο της συνταγής για να βγούμε από την κρίση με πολύ λιγότερα βάρη για τον λαό από αυτά που επωμίζεται τώρα.

Επισήμως η Ν.Δ. υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει έναν οδικό χάρτη ανάταξης της Ελλάδας που θα στηρίζεται σε τέσσερις βασικούς άξονες:

• α) λιγότερους φόρους, λιγότερες δαπάνες και αποτελεσματικότερο κράτος,
• β) τολμηρές μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στην οικονομία,
• γ) ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και
• δ) εφαρμογή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Είναι αλήθεια τόσο εύκολα τα πράγματα και δεν το ξέραμε;

Αν αυτά που λέει η Ν.Δ. μπορούν να εφαρμοστούν και να αποδώσουν γρήγορα, τότε γιατί δεν εφαρμόστηκαν πριν αναλάβει η σημερινή κυβέρνηση ώστε να έχουμε βγει από την κρίση; Και ακόμη, γιατί δεν τα επέβαλαν οι δανειστές στις προηγούμενες κυβερνήσεις και στη σημερινή, την οποία εξανάγκασαν στο οδυνηρό τρίτο μνημόνιο;

Η αξιωματική αντιπολίτευση αποφεύγει να αναμετρηθεί με αυτά τα ερωτήματα. Προτιμά να υπόσχεται, ανέξοδα, πως έχει τη λύση για να καρπωθεί πολιτικά τη δικαιολογημένη αγανάκτηση του κόσμου. Οταν, όμως, το κάνει καθώς οι πολίτες υποφέρουν, αυτό είναι η χειρότερη μορφή λαϊκισμού.