Προσαρμογές, καθόλου στοχαστικές…

Η επικοινωνιακή ομάδα του αρχηγού της Ν.Δ., Κυριάκου Μητσοτάκη, υποθέτουμε με την καθοδήγηση του γνωστού δημοσκόπου Τάκη Θεοδωρικάκου, δοκιμάζει μια αλλαγή γραμμής, του είδους «θα τα αλλάξω όλα, για να μείνουν ίδια» (ώστε κι εγώ να κρατήσω την εξουσία μου), που θυμίζει εκείνη του «Γατόπαρδου», από το γνωστό έργο του Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, με θέμα την παρακμή της σικελικής αριστοκρατίας επί Γκαριμπάλντι.

Παραθέτουμε ελάχιστες από τις λεκτικές ακροβασίες που πραγματοποίησε προχθές, με γενικό τίτλο «Για έναν νέο πατριωτισμό της αλήθειας που υψώνεται απέναντι στον λαϊκιστικό εθνικισμό», κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Παγουλάτου:

► «Πρέπει να διδαχτούμε από τη μαζική απόρριψη των πολιτικών, οικονομικών, μιντιακών και ακαδημαϊκών ελίτ».

► «Η Ελλάδα παραμένει μεταρρυθμιστικά δυσκίνητη, δημοσιονομικά αμφίθυμη και αναπτυξιακά χωρίς προσανατολισμό, ενώ ο χρόνος περνά αμείλικτα. Γι’ αυτό είναι επιβεβλημένη η πολιτική αλλαγή το συντομότερο δυνατό. Η χώρα δεν χρειάζεται απλά και μόνο ένα νέο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο. Χρειάζεται και ένα νέο πολιτικό πρότυπο. Χρειάζεται να εφεύρουμε μια “πολιτική του μετα-Λαϊκισμού”. Δεν αρκεί να βασιστούμε αυτάρεσκα στην ιδεολογική ανωτερότητα των ιδεών μας».

Ο κ. Μητσοτάκης, αν και δεν προσπάθησε καθόλου να αποδείξει την ανωτερότητα των ιδεών του, ζήτησε… αυτάρεσκα «μια γενναία και δημιουργική ρήξη με το παρελθόν μας», διότι «ένα είναι βέβαιο: δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε το αύριο με τα εργαλεία και το λεξιλόγιο του χθες», και κήρυξε τη στροφή στην εργατική τάξη, μια πορεία στον λαό, μια καθημερινή μάχη πόρτα πόρτα, που λένε και τα αριστερά κόμματα:

► «Πρέπει να απευθυνθούμε στον “ξεχασμένο άνθρωπο”». «Πρέπει να απευθυνθούμε στους χαμένους της παγκοσμιοποίησης (…), να απευθυνθούμε στη μέση ελληνική οικογένεια και να αντιστρέψουμε την τεράστια δημογραφική κρίση που απειλεί τη χώρα μας. Πρέπει να απευθυνθούμε στις εργατικές συνοικίες της χώρας και να τους πείσουμε για το “τι πρέπει να γίνει”».

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτή η ρητορική σηματοδοτεί μια βιαστική και αλλοπρόσαλλη προσαρμογή της στρατηγικής της Ν.Δ. στις συνταγές της δήθεν αντισυστημικής -αλλά τόσο επικίνδυνης- ακροδεξιάς στροφής ορισμένων ευρωπαϊκών κομμάτων και την υποτιθέμενη «ρήξη και ανατροπή» του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ.

Αυτή είναι η ανωτερότητα των ιδεών της σύγχρονης Δεξιάς;