Μέχρι τώρα είχαμε δύο αποκλίνουσες γραμμές για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Από τη μία ήταν η Γερμανία, που ανέβαλλε διαρκώς τη συζήτηση για το ελληνικό χρέος και τη λήψη μέτρων για την οριστική διευθέτησή του, ενώ επέμενε να μην αποδέχεται οποιαδήποτε μείωση για τα πρωτογενή πλεονάσματα της ελληνικής οικονομίας που από το 2018 και μετά πρέπει να αντιστοιχούν στο 3,5% του ΑΕΠ.
Από την άλλη πλευρά ήταν το ΔΝΤ, που ζητούσε άμεση διευθέτηση του χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο και δραστική μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων στο 1,5% του ΑΕΠ.
Ακριβώς λόγω αυτής της απόκλισης θέσεων το Ταμείο έμεινε εκτός ελληνικού προγράμματος και υπήρχε μια εικόνα αδιεξόδου. Ουσιαστικά, όμως, ούτε οι Γερμανοί το επιθυμούσαν αυτό ούτε το ΔΝΤ το επεδίωκε. Το θέμα ήταν να βρεθεί η χρυσή τομή του συμβιβασμού.
Χθες, ο εκπρόσωπος του Ταμείου, Τζέρι Ράις, κατέθεσε μια σοβαρή πρόταση: Αν προσδιοριστούν τα μέτρα διευθέτησης του χρέους, το ΔΝΤ θα «μπει» στο ελληνικό πρόγραμμα χωρίς να απαιτεί αυτά να ληφθούν εξ αρχής.
Με άλλα λόγια, το Ταμείο θέλει μετρήσιμα μέτρα για το χρέος και τον «οδικό χάρτη» με βάση τον οποίο θα ληφθούν, ώστε να μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια πότε και κάτω από ποιες προϋποθέσεις το ελληνικό χρέος καθίσταται βιώσιμο.
Η εξέλιξη αυτή φέρνει πιο κοντά το ΔΝΤ στο Βερολίνο και κατ’ επέκταση στο ελληνικό πρόγραμμα, αν ληφθεί υπόψη ότι το Eurogroup, από τον περασμένο Μάιο, έχει αποδεχτεί ότι το ελληνικό χρέος θα διευθετηθεί σε τρία στάδια (βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο). Τι σημαίνει αυτό στην πράξη για τη χώρα μας δεν μπορεί κανείς να το προσδιορίσει από τώρα.
Το βέβαιο είναι πως αν υιοθετηθούν οι νέοι όροι του ΔΝΤ, μάλλον τον Δεκέμβριο θα γνωρίζουμε με ακρίβεια ποια μέτρα -και σε ποιο βάθος χρόνου- θα ληφθούν για το ελληνικό χρέος. Με αυτή την προϋπόθεση θα έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα για την έξοδο από την κρίση.
Δεν γνωρίζουμε όμως πόσο θα μας κοστίσει αυτή η λύση, καθώς με τους δανειστές τίποτε και ποτέ δεν είναι σίγουρο εκ των προτέρων.
