Ελπίζοντας σε μια ανθρώπινη ζωή

Πυκνή ομίχλη καλύπτει την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αποτελεί γέννημα μιας γεμάτης από κενά και ασάφειες συμφωνίας την οποία υπέγραψε η Ε.Ε. με την Τουρκία και αφορά την τύχη χιλιάδων ανθρώπων – μεταναστών και προσφύγων.

Οργανισμοί όπως η Διεθνής Αμνηστία έκαναν λόγο για «ιστορικών διαστάσεων πλήγμα στα δικαιώματα», για «συλλογική διγλωσσία των Ευρωπαίων» και για «μυριάδες αντιφάσεις της συμφωνίας», ενώ πολιτικοί, όπως η αντιπρόεδρος των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, Σκα Κέλερ, δήλωσε στην εφημερίδα μας:

Δεν νομίζω ότι είναι λύση η συμφωνία. Δημιουργεί πολλά γραφειοκρατικά προβλήματα, δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί καθεμία αίτηση ασύλου, ούτε όμως και να σταλούν πίσω άνθρωποι, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Η συμφωνία βασίζεται εν μέρει στη μετεγκατάσταση συγκεκριμένου αριθμού προσφύγων σε χώρες της Ε.Ε., ωστόσο, όσο καλόπιστος και αν είναι κανείς, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί για τη στάση που κράτησαν ορισμένες χώρες της Ευρώπης στο πρόσφατο παρελθόν.

Το ερώτημα λοιπόν που μένει αναπάντητο είναι το εξής: αφού οι συγκεκριμένες χώρες δεν δέχτηκαν ούτε έναν μετανάστη ή πρόσφυγα τους προηγούμενους μήνες, παραβιάζοντας κάθε συμφωνία, γιατί να τους δεχτούν τώρα;

Το πιο σκοτεινό σημείο στη συμφωνία είναι πως η Ευρωπαϊκή Ενωση αποδέχεται την Τουρκία ως ασφαλή χώρα. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι αυθαίρετος και αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η Ευρώπη δεν επιθυμεί να ασχοληθεί ουσιαστικά με το προσφυγικό ζήτημα.

«Η Τουρκία δεν είναι ασφαλής χώρα και κάθε διαδικασία επιστροφής που βασίζεται σε αυτήν την παραδοχή δεν ευσταθεί νομικά και ηθικά», διατυμπανίζει η Διεθνής Αμνηστία.

Την ίδια ώρα, σχεδόν 50.000 εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα αναζητούν το δικό τους χαμένο Ελντοράντο, που δεν είναι παρά μια στοιχειωδώς ανθρώπινη ζωή, καθώς η συμφωνία δεν προβλέπει τίποτε γι’ αυτούς. Θα περιμένουν -μάλλον μάταια- να ανοίξουν τα σύνορα, μέσα στη λάσπη και τη βροχή σήμερα, σε λίγο καιρό κάτω από το λιοπύρι και την αφόρητη ζέστη. Απλώς θα περιμένουν.

Αραγε, θα τολμήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να αναμετρηθούν κατάματα με τις ιδρυτικές αξίες του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής οικοδόμησης;