Για τον απεργό πείνας

Παίζει με τη φωτιά η κυβέρνηση σε ό,τι αφορά τη στάση της απέναντι στον νεαρό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό, ο οποίος κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του, έπειτα από τρεις εβδομάδες απεργίας πείνας, διαμαρτυρόμενος για τη στέρηση εκπαιδευτικών αδειών. Επρεπε να ξεσηκωθεί η ελληνική κοινωνία και τα πολιτικά κόμματα για να δεήσει η κυβέρνηση να αρθρώσει λόγο, μην αναλαμβάνοντας ωστόσο τη μεγάλη ευθύνη που της αναλογεί.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης αποποιείται κάθε ευθύνη και τη μεταθέτει στον εισαγγελέα και στο Συμβούλιο Φυλακών. Είναι απαράδεκτη μια τέτοια συμπεριφορά, τη στιγμή μάλιστα που το ίδιο το υπουργείο έχει θεσμοθετήσει τις εκπαιδευτικές άδειες για κρατούμενους. Η κοινωνία έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για τη στάση της κυβέρνησης, δεδομένου ότι σε λίγες μέρες είναι η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, που ξεψύχησε στα χέρια του σημερινού απεργού πείνας ο οποίος ήταν επιστήθιος φίλος του.

Κανείς δεν θέλει να φανταστεί τι μπορεί να συμβεί σε μια κρίσιμη εξέλιξη της υγείας του Νίκου Ρωμανού. Είναι αδύνατον η κυβέρνηση να μη συνυπολογίζει τις συνέπειες μιας δραματικής εξέλιξης. Μόνο άμυαλοι δεν θα σκέφτονταν αυτή την εκδοχή. Εκτός εάν δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινωνίας και ως πού μπορεί να φτάσει η οργή της. Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία αυτά είναι θεσμικά λυμένα, γιατί πρόκειται για το αυτονόητο δικαίωμα στη μόρφωση, είναι μια εγγύηση του κράτους δικαίου για τους πολίτες του.

Η κυβερνητική αδιαφορία άρα δεν ερμηνεύεται με όρους δημοκρατικής ευνομίας, η εμμονή της όμως συνιστά πρόκληση, όχι μόνο για τους συγγενείς και φίλους του νεαρού απεργού, αλλά και για το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, για όσους τέλος πάντων επιμένουν να θεωρούν ότι ζουν σε ένα στοιχειωδώς δημοκρατικό πολίτευμα. Η κωλυσιεργία της κυβέρνησης εγκυμονεί κινδύνους και ανοίγει δρόμους για ανέλεγκτες αντιδράσεις. Δεν το γνωρίζουν αυτό; Προφανώς ναι, αλλά η στάση τους είναι αδικαιολόγητη. Καταστρέφουν τις ελπίδες και τη δυνατότητα για μια ανάσα ελευθερίας των κρατουμένων.