Κανένας δεν αμφισβητεί ότι εδώ και χρόνια στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα στέγης. Τόσο ως προς την αγορά ακινήτου όσο και ως προς την ενοικίαση. Η ζήτηση μεγάλη και η προσφορά μικρή, είναι η εύκολη εξήγηση που δίνουν οι κυβερνώντες. Η αλήθεια, όμως, είναι πιο σύνθετη. Το πρόβλημα της στέγης λόγω της πτώσης και της στασιμότητας της οικοδομής έγινε απείρως χειρότερο με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιλέχθηκαν για την αντιμετώπισή του.
Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, κύριο όργανο άσκησης κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής, καταργήθηκε το 2012 στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής. Ετσι το κράτος βγήκε από την αγορά ως παράγοντας που μπορούσε να ρυθμίζει καθοριστικά την πολιτική στέγης. Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε ότι ο Οργανισμός αυτός κάλυπτε περίπου το 96% της συνολικής ετήσιας οικοδομικής δραστηριότητας του δημόσιου τομέα με χρήματα που προέκυπταν από εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών.
Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή. Οι τιμές των ακινήτων (αγορά-ενοικίαση) πήραν τα ύψη και οι κυβερνητικές παρεμβάσεις βοήθησαν σε αυτό τα μέγιστα. Κλασική περίπτωση τα προγράμματα «Σπίτι μου I» και «Σπίτι μου II» αλλά και η επιδοματική πολιτική ενοικίων που ενώ φαίνεται να δίνονται χρήματα στους αγοραστές ή στους ενοικιαστές, στην πραγματικότητα εκτινάσσουν τις τιμές προς όφελος των ιδιοκτητών.
Το πόσο καλά τα κατάφερε η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα φαίνεται από το τελευταίο πρόγραμμα, το «Σπίτι μου II». Με βάση αυτό το πρόγραμμα μπορούσε ο ενδιαφερόμενος που θα εγκρινόταν η αίτησή του να αγοράσει σπίτι κατασκευής μέχρι και το 2007. Στην πραγματικότητα τα διαθέσιμα σπίτια ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, των δεκαετιών του ’80 και του ’70 αλλά πουλήθηκαν και αρκετά της δεκαετίας του ’60. Μιλάμε δηλαδή για οικοδομικές κατασκευές μισού αιώνα και πάνω, οι οποίες μοσχοπουλήθηκαν αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο διαθέσιμο.
Αυτά τα σπίτια, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, χρειάζονται κι ένα σωρό λεφτά για να «μαζευτούν» και να γίνουν κατοικήσιμα. Κι όμως, οι αγοραστές τους που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα μπήκαν και σε αυτή τη διαδικασία για να βάλουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους.
Τώρα, οι τράπεζες τους ειδοποιούν ότι αν δεν είναι σε όλα εντάξει μέχρι τις 2 Ιουνίου θα πεταχτούν έξω από το πρόγραμμα καθώς αυτό τελειώνει με κυβερνητική απόφαση. Η προηγούμενη προθεσμία ήταν 31 Αυγούστου. Πρόκειται για σκάνδαλο μέσα στο γενικότερο σκάνδαλο της κυβερνητικής στεγαστικής πολιτικής. Αλλά μια κυβέρνηση σκανδάλων εδώ θα σταματούσε;
