Η έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών, μια από τις πιο βαριές και φορτισμένες υποθέσεις της μεταπολίτευσης, μετατράπηκε από την πρώτη στιγμή σε μια διαδικασία προσβλητική για τους ανθρώπους που κουβαλούν το βάρος της.
Η αίθουσα, για την οποία το κράτος δαπάνησε περίπου 1,7 εκατ. ευρώ και την οποία κυβερνητικά στελέχη –με προεξάρχοντα τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη– διαφήμιζαν σχεδόν ως υποδειγματική, αποδείχθηκε στην πράξη κατώτερη των περιστάσεων. Δεν χωρά ούτε τους συγγενείς, ούτε τους συνηγόρους, ούτε τους δημοσιογράφους, ούτε τη στοιχειώδη απαίτηση για μια ανοιχτή, αξιοπρεπή δίκη.
Οταν το κράτος γνωρίζει το μέγεθος και τη σημασία μιας τέτοιας δίκης και παρ’ όλα αυτά ορίζει τις προδιαγραφές για έναν χώρο που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει στοιχειωδώς τις ανάγκες της, τότε ουσιαστικά υποβαθμίζει την ίδια την υπόθεση. Τη μετατρέπει από κορυφαία στιγμή δημόσιας λογοδοσίας σε μια διαδικασία περιορισμένης εμβέλειας, με εμπόδια στη δημοσιότητα και στην πρόσβαση. Και αυτό, εκτός από προσβολή στις οικογένειες των θυμάτων, συνιστά και ύβρη προς τους 57 νεκρούς.
Η κυβέρνηση παραμένει βέβαια συνεπής σε μια στάση που αποτελεί ομολογία ενοχής της από την πρώτη στιγμή του εγκλήματος. Η εμφανώς ακατάλληλη αίθουσα είναι η συνέχεια μιας μακράς αλυσίδας χειρισμών που συνθέτουν την εικόνα της συγκάλυψης.
Από το μπάζωμα του τόπου της τραγωδίας, το μπάζωμα της αλήθειας, την απαξίωση συγγενών και επιστημόνων μέχρι τις κοινοβουλευτικές επιτροπές που λειτούργησαν περισσότερο ως μηχανισμοί απορρόφησης πολιτικών κραδασμών παρά ως εργαλεία διερεύνησης και την αποφυγή ουσιαστικής πολιτικής λογοδοσίας για τους εμπλεκόμενους υπουργούς.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει υπόθεση μείζονος δημόσιου ενδιαφέροντος σαν να θέλει να μειώσει την ορατότητά της, ενώ στην Ισπανία, για παράδειγμα, για τον εκτροχιασμό τρένου στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα το 2013 με 80 νεκρούς, η δίκη πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο πολιτιστικό κέντρο που μετατράπηκε σε δικαστήριο για να χωρέσει συγγενείς, δικηγόρους και εκατοντάδες μάρτυρες. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης -το καμάρωσε- δεν είναι Σάντσεθ! Από την πρώτη στιγμή ο Ελληνας πρωθυπουργός σπρώχνει την ενοχή της κυβέρνησής του κάτω από το χαλί.
Τα Τέμπη αποτελούν ένα αγιάτρευτο συλλογικό τραύμα που απλώνει βαριά σκιά πάνω από το πολιτικό σύστημα, την κυβέρνηση και τους θεσμούς. Ακόμα και την ώρα της δικαιοσύνης οι ένοχοι εξακολουθούν να κλείνουν τη στρόφιγγα του οξυγόνου.
