Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη

Η ζωή παίζει τα πιο περίεργα παιχνίδια. Σε σημείο μάλιστα που να ισχύει στον απόλυτο βαθμό ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε φαντασία. Για του λόγου το αληθές, η συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες στη Βουλή του νομοσχεδίου για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο το οποίο εισηγείται η κυβέρνηση με τη σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ υπό τον Γιάννη Παναγόπουλο, ο οποίος ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη, ενώ του έχουν δεσμευτεί τα περιουσιακά στοιχεία με εισαγγελική εντολή.

Οι περιπέτειες αυτού του κυρίου με τον νόμο μάς απασχολούν ειδησεογραφικά. Με την έννοια ότι ενημερώνουμε τους πολίτες για ό,τι προκύπτει είτε ως ανακοίνωση των Αρχών είτε ως αποτέλεσμα της δημοσιογραφικής έρευνας. Πολιτικά όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε καθόλου τον βίο και την πολιτεία του.

Ποιος επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας; Η σημερινή ΓΣΕΕ που δέχτηκε την κατάργησή τους την εποχή των μνημονίων χωρίς να ανοίξει μύτη; Η σημερινή ΓΣΕΕ που έχει αποδεχτεί να της αφαιρεθεί το δικαίωμα να μπορεί να υπογράφει Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας;

Ποιος επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας; Η εργοδοσία που επιδίωκε την κατάργησή τους και την επέβαλε μέσω τρόικας στα χρόνια της χρεοκοπίας; Η κυβέρνηση της Ν.Δ. που πρωταγωνίστησε στη μνημονιακή πολιτική ή ο κ. Παναγόπουλος που επί των ημερών του στην ηγεσία της ΓΣΕΕ έγιναν όλα αυτά;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Με το νομοσχέδιο, καμία κανονικότητα δεν επανέρχεται στις συλλογικές συμβάσεις. Σε αντάλλαγμα της παραίτησης της ΓΣΕΕ από το δικαίωμα να υπογράφει Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας η κυβέρνηση παραχωρεί τις κλαδικές συμβάσεις και τη δυνατότητα να επεκταθούν, σε συνθήκες όμως όπου οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν μπορούν να ανασάνουν, καθώς βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων.

Για να το πούμε ακόμα πιο καθαρά, είναι τόσο ναρκοθετημένο το τοπίο, που στην πραγματικότητα «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει». Δεν επανέρχονται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις, αλλά μια επίφαση αυτών κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των εργοδοτών.

Δυστυχώς η συνδικαλιστική γραφειοκρατία άφησε τους εργαζόμενους χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση, χωρίς την ελευθερία και το οξυγόνο της ταξικής διεκδίκησης. Αυτό πλέον πρέπει να αλλάξει. Αλλά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να το αλλάξει;