Ο,τι δεν θάβεται πνίγεται

Στα Τέμπη η αλήθεια μπαζώθηκε. Στην Πύλο πνίγηκε. Στον Εβρο χαντακώθηκε. Δεν είναι σχήμα λόγου αλλά πολιτική πρακτική. Στη Χίο επιχειρείται ξανά το ίδιο: να μη μείνει τίποτα στην επιφάνεια. Οταν η αλήθεια είναι αβάσταχτη, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια.

Για την κυβέρνηση της Ν.Δ. η συνταγή είναι γνωστή: σύγχυση, αποποίηση και μετατόπιση ευθυνών. Αντιπερισπασμός, ενοχοποίηση των θυμάτων, ειδικά αν αυτοί είναι πρόσφυγες και μετανάστες.

Η τραγωδία της Χίου δεν μας βρίσκει αδαείς. Ξέρουμε πια πώς μια είδηση «χάνεται». Πώς οι ευθύνες γίνονται αφηγήματα. Πώς οι νεκροί μετατρέπονται σε στατιστική ή σε υποσημείωση.

Εδώ και χρόνια, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται. Μια ιστορία εγκληματικών pushbacks που δεν αντέχει ούτε στοιχειώδη έλεγχο λογικής: ένα πλαστικό φουσκωτό, φορτωμένο ανθρώπους, δεν μπορεί να εμβολίσει κρατικό σκάφος. Ο εμβολισμός απαιτεί μέγεθος, ισχύ και ταχύτητα. Οχι ανθρώπους που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν.

Κι όμως, αυτή η εκδοχή σερβίρεται ξανά. Οχι τόσο για να πείσει αλλά για να λειτουργήσει ως θεσμικό άλλοθι. Για να συνεχιστεί χωρίς παρεκκλίσεις η πολιτική της αποτροπής. Το Λιμενικό λέει ότι θα ερευνήσει τον εαυτό του και το κράτος ζητά να το εμπιστευτούμε, ενώ έχει αποτύχει κατ’ επανάληψη να πει την αλήθεια.

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει συνειδητά αυτόν τον δρόμο. Από τον Πλεύρη έως τον Γεωργιάδη, από τα υπουργικά γραφεία ώς τις πρόθυμες τηλεοπτικές εξέδρες, η γραμμή είναι μία: συκοφάντηση μαρτύρων, στοχοποίηση ΜΚΟ, θόλωμα των νερών, «πνίξιμο» της είδησης. Οταν ο Γεωργιάδης επιστρατεύει σενάρια για «σκοτεινούς ρόλους» και φτάνει να επικαλείται ακόμη και την ΕΥΠ, το μόνο που κάνει είναι επικοινωνιακή επιχείρηση συγκάλυψης.

Ο υπουργός Υγείας, με την καταγγελία του για «καθοδήγηση μεταναστών από ΜΚΟ» στη Χίο, δεν επαναλαμβάνει απλώς ανοησίες. Μετατρέπει τους διεθνείς φορείς του ανθρωπισμού (στη συγκεκριμένη περίπτωση την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ) και την αλληλεγγύη σε συνωμοσία.

Και όλα αυτά στρώνουν το έδαφος ώστε, την ώρα που (ξανα)μετράμε νεκρούς, ένας διαδικτυακός ακροδεξιός οχετός να φτάνει στο σημείο να επιδοκιμάζει εγκληματικές πρακτικές και να χαίρεται με τους θανάτους συνανθρώπων μας, θυμίζοντας τους οπαδούς του Τραμπ. Η φρικαλεότητα αναδύεται πλέον ως η νέα κανονικότητα. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό από όλα.