Ο διαφαινόμενος κίνδυνος να επέμβουν στρατιωτικά οι ΗΠΑ με στόχο την αλλαγή καθεστώτος (και) στο Ιράν γεννά εύλογη ανησυχία για την παγκόσμια ειρήνη.
Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε πρώτη φορά ότι επιθυμούσε την προσάρτηση της Γριλανδίας στις ΗΠΑ το 2019. Με την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο το 2024 εξέφρασε ωμά την επιθυμία να αρπάξει τον Καναδά, το Μεξικό, τη Διώρυγα του Παναμά, τη μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας, τη Βενεζουέλα, ξανά τη Γριλανδία και να αντιμετωπίζει το δυτικό ημισφαίριο ως σφαίρα επιρροής, αναβιώνοντας το αποικιοκρατικό πνεύμα του δόγματος Μονρόε του 1823.
Ομως δεν παίζει μόνος του. Δεν κινείται σε ψυχροπολεμικό ναρκοπέδιο με έναν Σοβιετικό αντίπαλο και μια χορεία «αδεσμεύτων» κρατών. Από τη μια μεριά, κάποιες κινήσεις του έχουν αποτέλεσμα. Το ΝΑΤΟ αποφασίζει να αυξήσει στο 5% του ΑΕΠ τις στρατιωτικές δαπάνες των κρατών-μελών με την τιμητική εξαίρεση της Ισπανίας. Η Ε.Ε. οραματίζεται εξοπλισμούς ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι το 2030, επιλέγοντας να τσακίσει την κοινωνική πρόνοια για τους πολίτες της και να υπηρετήσει το βιομηχανικό, τεχνολογικό και χρηματοπιστωτικό «θηρίο», αντί να συνεργαστεί ρεαλιστικά σε ζητήματα ενέργειας με τον αιματοβαμμένο Πούτιν.
Από την άλλη, πολλές κινήσεις δεν έχουν αποτέλεσμα. Η Κίνα μόλις ανακοίνωσε ρεκόρ εξαγωγών για το 2025, μια χρονιά που στιγματίστηκε από τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα στην Ιστορία: 1,19 τρισεκατομμύρια (!) δολάρια είναι η πλεονασματική αξία των made in China αγαθών και των υπηρεσιών που πουλήθηκαν στο εξωτερικό, σε σύγκριση με τις εισαγωγές.
Απόδειξη –όχι απλό σημάδι– ότι η συναλλακτικά ανήθικη δασμολογική εκστρατεία του Τραμπ δεν επηρέασε ουσιαστικά το εμπόριο των κόκκινων καπιταλιστών με τον κόσμο.
Αν εντάξουμε στην εξίσωση την καλπάζουσα στρατιωτική βιομηχανία της Κίνας, τις βλέψεις της για κατάληψη της Ταϊβάν και τα οικονομικά και στρατιωτικά βέλη στις φαρέτρες της Ρωσίας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, του Πακιστάν, της Τουρκίας, ακόμα και του λαβωμένου Ιράν, η απαίτηση του προέδρου των ΗΠΑ να κάνει ό,τι γουστάρει προσκρούει σε κραταιές αντιστάσεις.
Δυστυχώς όχι από λάτρεις της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης των λαών, αλλά από άλλους επίδοξους κυρίαρχους στο πιο βρόμικο παιχνίδι των αρχών του 21ου αιώνα: την αρπακτική νομή εδαφών, φυσικών πόρων και μηχανισμών εξουσίας.
-320x213.png)
