Ο κόσμος του Τραμπ, του Πούτιν και του Σι

Η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και η επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στο Καράκας ανέβασαν στο κόκκινο την ένταση στην Καραϊβική περνώντας από τη «διπλωματία των κανονιοφόρων» (gunboat diplomacy) στην απρόκλητη χρήση στρατιωτικής βίας κατά ξένου κράτους. Ωμά, κυνικά, πειρατικά. Με πολεμοχαρείς θριαμβολογίες και χωρίς εξουσιοδότηση από το αμερικανικό Κογκρέσο, το μόνο αρμόδιο κατά το Σύνταγμα των ΗΠΑ να αποφασίζει πολεμικές ενέργειες.

Η Ουάσινγκτον κουρελιάζει το διεθνές δίκαιο με πρόσχημα το (υφιστάμενο) λαθρεμπόριο ναρκωτικών και το (γεγονός) ότι ο απαχθείς κυβερνούσε τη Βενεζουέλα απολυταρχικά φορώντας αριστερό προσωπείο.

Follow the money. Ο Τραμπ δεν έχει δημοκρατικές ευαισθησίες. Ο 79χρονος ακροδεξιός μεγιστάνας και οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες έχουν βάλει στο μάτι τα τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα της λατινοαμερικάνικης χώρας (300 δισεκατομμύρια βαρέλια, το μεγαλύτερο εντοπισμένο κοίτασμα στον κόσμο) καθώς και τους φυσικούς της πόρους (σίδηρο, βωξίτη, χρυσό, υδατοπτώσεις κ.ά.).

Η νοοτροπία του δεν είναι αποκλειστικά αμερικανική. Ισχυρά κράτη με δεσποτικούς ηγέτες και αδίστακτες επιχειρηματικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ προαναγγέλλουν –χρόνια πριν πιέσουν τη σκανδάλη- ότι βάζουν στο στόχαστρο περιοχές ή ολόκληρες χώρες. Επικαλούνται ιστορικό αλυτρωτισμό, σφαίρες επιρροής και εθνικιστικά αφηγήματα. Ανεμίζουν λέξεις-κουρελόχαρτα: δημοκρατία, ειρήνη, ανάπτυξη, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη.

Οταν οι κοστουμαρισμένοι κρίνουν ότι οι συνθήκες είναι κατάλληλες, δίνουν εντολή στους ένστολους. Το έκανε ο Βλαντίμιρ Πούτιν το 2014 στην Κριμαία και το 2022 στην Ουκρανία. Προετοιμάζεται να κάνει το ίδιο ο Σι Τζινπίνγκ σφίγγοντας τον κλοιό γύρω από την Ταϊβάν.

Ο κόσμος του Τραμπ, του Πούτιν και του Σι καλλιεργεί την κυριαρχία και το χρήμα σε ματωμένα χωράφια. Η νεοαποικιοκρατική λαίλαπα στηρίζεται σε περιφερειακούς συμμάχους κάθε είδους: τον Νετανιάχου, τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Μιλέι, τον Κιμ, τον Ορμπαν, τους μουλάδες της Τεχεράνης, τις χούντες στην Αφρική και την Ασία. Συμμάχους-πιόνια που αντιμάχονται σε γεωστρατηγικά πεδία βολής.

Αλλά δεν προκύπτει πάντα το «επιθυμητό» αποτέλεσμα. Ο Τραμπ δεν αναρωτιέται γιατί ναυάγησαν οι αμερικανικές εισβολές στο Αφγανιστάν (2001-2021) και στο Ιράκ (2003-2011). Ισως νομίζει πως θα ορκιστεί πρόεδρος κάποιος δικός του και τέρμα. Κι αν η CIA τού έγραψε ότι δεν είναι απλό να κρατήσεις όμηρο μια χώρα 916.445 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 28.517.000 κατοίκων, θα ’ταν απασχολημένος «πυροβολώντας» με άλλη μία ανάρτηση στο Truth Social.