Τι δεν αντιλαμβάνεστε, κύριε Μητσοτάκη;

Είναι πολλές οι φορές που ο Κυρ. Μητσοτάκης, στην πολιτική του διαδρομή, τουλάχιστον ως αρχηγός της Ν.Δ., μας έχει προκαλέσει το ερώτημα αν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Χθες στο υπουργικό συμβούλιο ούτε λίγο-ούτε πολύ εξέφρασε τη χαρά του για το γεγονός ότι στους εορτασμούς, ανά την Ελλάδα, της 28ης Οκτωβρίου επικράτησε, όπως είπε, «θετικό κλίμα».

Προφανώς ήθελε να πει ότι στην Αθήνα δεν έγινε τίποτα μπροστά από το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, μετά την ψήφιση της επαίσχυντης τροπολογίας. Δεν του πέρασε βεβαίως από το μυαλό ότι οι πολίτες και οι οργανώσεις τους ουδέποτε στράφηκαν ενάντια στο μνημείο και στην επέτειο.

Προφανώς θα ήθελε να σημειωθεί κάποιο επεισόδιο. Κι επειδή αυτό δεν συνέβη, μάλλον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία αποδέχτηκε τη νομοθετική του διάταξη ή ότι αυτή τελικά επιβλήθηκε και πλέον έχει γίνει αποδεκτή. Με έναν τρόπο το είπε: «Οι ίδιοι οι πολίτες, στην πράξη, γυρνούν την πλάτη τους στην τοξικότητα και τη μιζέρια που επιμένουν να διακινούν ορισμένοι».

Μάλλον κάτι δεν έχει καταλάβει σωστά. Τοξικότητα και μιζέρια δεν είναι να αντιστέκεται κανείς στην αυθαιρεσία της εξουσίας η οποία σήμερα απαγορεύει τη διαμαρτυρία στην άνω πλατεία Συντάγματος για να μπορέσει κάποια στιγμή να επεκτείνει το μέτρο. Τοξικότητα και μιζέρια είναι αυτοί που πρώτοι και καλύτεροι λέρωναν το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, όταν διαδήλωναν εκεί στο παρελθόν («Μένουμε Ευρώπη», «Παραιτηθείτε», «Μακεδονικό» κ.λπ.), να γίνονται τώρα τιμητές κατηγορώντας την προοδευτική αντιπολίτευση η οποία ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο.

Τοξικότητα και μιζέρια δεν είναι η διαμαρτυρία σε έναν υπαίθριο χώρο αλλά η απαγόρευσή της. Τοξικότητα και μιζέρια δεν είναι τα ονόματα των νεκρών του εγκλήματος των Τεμπών σε έναν ιερό τόπο όπου τιμώνται οι νεκροί του έθνους. Τοξικότητα και μιζέρια είναι να θέλει κανείς να εξαφανιστεί αυτή η αναφορά, είτε σιωπηλά με το πέρασμα του χρόνου είτε κατασταλτικά με τη βοήθεια της αστυνομίας.

Ας το καταλάβει καλά ο πρωθυπουργός της χώρας όσο θα είναι σε αυτή τη θέση. Ο λαός θα συνεχίσει να τιμά τους νεκρούς του. Τους ήρωές του που ποτέ δεν έμαθε τα ονόματά τους και τους αδικοχαμένους -τους οποίους ξέρει έναν προς έναν- που τους σκότωσε η κακή πλευρά της πατρίδας της οποίας εκείνος, ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου, ηγείται.