Θεσσαλία: περιμένοντας την επόμενη πλημμύρα

Οι νεοφιλελεύθεροι πολύ αγάπησαν την ερμηνεία του κινεζικού ιδεογράμματος για τη λέξη κρίση, του οποίου το ένα συνθετικό σημαίνει κίνδυνος και το άλλο ευκαιρία, προσαρμόζοντάς την στις κερδοσκοπικές τους «αξίες» και μετατρέποντάς την σε δόγμα: ο κίνδυνος (για τους άλλους) είναι ευκαιρία (για μας). Ο καθ’ ημάς ακραίος, δηλαδή γνήσια αγγλοσαξονικός, νεοφιλελευθερισμός, εκπροσωπούμενος άξια από τον Κυρ. Μητσοτάκη μέσα από τη σύγκλιση ακροκεντρώων και ακροδεξιών, εφάρμοσε με συνέπεια αυτό το δόγμα σε όλες τις περιπτώσεις κρίσεων: από την πανδημία ώς την καταστροφή της Θεσσαλίας το 2023 από τον «Ντάνιελ».

Οσον αφορά τη Θεσσαλία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν την είδε ως ευκαιρία για τη συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά για την επικαιροποίηση της έως τώρα αποτυχημένης «συνταγής»: εργολαβικά «μπαλώματα» (των οποίων απλώς μεγαλώνει η κλίμακα, δηλαδή η επιχειρηματική εμβέλεια), μετάκληση των «Ολλανδών» και αγνόηση όλων των εγχώριων δυνατοτήτων για εκπόνηση μελετών και βεβαίως ιδιωτικοποίηση των δημόσιων εργαλείων και υπηρεσιών και ατομικοποίηση της ευθύνης (ασφαλίστε τα σπίτια σας και τις περιουσίες σας, ώστε όταν τις χάσετε στην επόμενη καταστροφή, να χρηματοδοτήσετε μια επανεκκίνηση της μιζέριας).

Ασφαλές κριτήριο της κυβερνητικής αποτυχίας είναι ότι πληθώρα μελετών καταλήγει στο ίδιο πόρισμα: 2 χρόνια μετά τον «Ντάνιελ» και 5 χρόνια μετά τον «Ιανό», η Θεσσαλία θα ξαναπλημμύριζε όχι μόνο με έναν νέο «Ντάνιελ», αλλά και με ένα νέο «Ιανό»! Και πόσο απίθανο είναι να έχουμε έναν νέο «Ιανό» στα επόμενα χρόνια;

Εν ολίγοις, η κυβέρνηση παίζει στα ζάρια τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων Θεσσαλών – όχι μόνο με την κυριολεκτική έννοια της λέξης «ζωές», αλλά και με τη διασταλτική: τους όρους της ζωής τους, τα σπίτια τους, την περιουσία τους (χωράφια, καλλιέργειες, ζώα).

Η πραγματική ευκαιρία; Αυτή χάθηκε ήδη. Ο «Ντάνιελ» υπέδειξε με σαφήνεια ότι χρειαζόταν μια εντελώς νέα, ολιστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Oπως εξηγούν στο σημερινό ΘΕΜΑ της «Εφ.Συν.» οι δύο αρθρογράφοι μας απέναντι στην αντίληψη που θεωρεί την αντιπλημμυρική προστασία είτε ευθύνη του πολίτη είτε ευκαιρία για επικερδείς δραστηριότητες, απέναντι στις «λύσεις» με «Ολλανδούς», ΟΔΥΘ και ιδιωτικοποίηση, απαιτούνται: κοινωνικά δίκαιος και περιβαλλοντικά ορθός αντιπλημμυρικός σχεδιασμός, ολιστικό σχέδιο «από τα βουνά ώς τον κάμπο και τη θάλασσα», αλλαγή του μοντέλου γεωργικής αξιοποίησης του κάμπου, διάλογος με τις τοπικές κοινωνίες και δημόσιος φορέας.

Ολα δηλαδή όσα απορρίπτει «μετά βδελυγμίας» η σημερινή κυβέρνηση. Οσα θα πρέπει να διεκδικηθούν με ποικίλες παρεμβάσεις, πολιτικές και κοινωνικές, στη Θεσσαλία, στη Βουλή, αλλά και από τα περιβαλλοντικά κινήματα.