ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Υπάρχει μια θεωρία που λέει πως αν ενισχυθεί το εισόδημα των πλούσιων αυτοί θα κάνουν επενδύσεις. Οι επενδύσεις θα αυξήσουν τις θέσεις εργασίας και τους μισθούς κι έτσι θα διασφαλιστεί η ανάπτυξη και θα αποκατασταθεί η κοινωνική ισορροπία.

Σε αυτό το δόγμα απολύτως πιστή είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία από τότε που ανέλαβε φρόντισε αμέσως να μειώσει τη φορολογική επιβάρυνση πλούσιων και υπερπλούσιων μειώνοντας τον συντελεστή αυτοτελούς φορολόγησης για τα μερίσματα από 10% σε 5% εντός του 2019 και τον συντελεστή φορολόγησης των εταιρικών κερδών από 28% σε 24% από το 2020 και σε 22% από το 2021.

Αν δεν είχε συμβεί αυτό θα υπήρχαν τα χρήματα για τη 13η σύνταξη αλλά και για τη φορολογική ελάφρυνση για τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους χαμηλού εισοδήματος η οποία ήρθε πρόσφατα στη ΔΕΘ και ήταν ανεπαρκέστατη.

Από τα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης υπέρ των οικονομικά ισχυρών και ευκατάστατων εδώ και έξι χρόνια δεν προέκυψε καμία ανάπτυξη, καμία αύξηση μισθών και καμία μείωση της ψαλίδας εισοδήματος ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους.

Υπάρχει μια θεωρία που κρίνει την κοινωνική ευστάθεια και την κοινωνική αστάθεια από την απόσταση που έχουν τα εισοδήματα των φτωχών από αυτά των πλούσιων. Η απόκλιση προκαλεί αστάθεια στην κοινωνία και η σύγκλιση ενισχύει την ευστάθεια. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δημιούργησε χάσμα ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους της κοινωνίας.

Υπάρχει μια θεωρία που λέει πως αν θέλεις να πυροδοτήσεις την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων θα πρέπει να ενισχύσεις το εισόδημά τους. Ετσι πυροδοτείς την αύξηση της κατανάλωσης η οποία με τη σειρά της πυροδοτεί την αύξηση της παραγωγής και κατά συνέπεια δημιουργείται η ανάγκη νέων θέσεων εργασίας. Αυτή τη θεωρία η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε καν σκέφτηκε να τη δοκιμάσει στην πράξη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι δημιούργησε ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα καθώς οι πολίτες καταναλώνουν διαρκώς λιγότερα, πολύ κάτω από τις ανάγκες τους, καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για κάτι άλλο. Η δε ανάπτυξη δεν είναι τίποτε περισσότερο από παρασιτισμός, από αρπαχτές και από ενίσχυση του λεγόμενου πλασματικού κεφαλαίου. Τι είναι όλο αυτό; Τίποτε διαφορετικό από συνέχιση της μνημονιακής κρίσης που πλέον γίνεται σήψη. Κι αν δεν υπάρξει πολιτική αλλαγή το κοινωνικό εκρηκτικό μείγμα θα φέρει απρόβλεπτα αποτελέσματα.