Εγινε ένα έγκλημα. Με 57 νεκρούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν παιδιά. Σε ένα κράτος που υποτίθεται πως είναι οργανωμένο. Εχει κυβέρνηση, έχει δομή, έχει υπευθύνους με αρμοδιότητες, έχει μηχανισμούς λογοδοσίας και απόδοσης ευθυνών. Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν συνέβη με την τραγωδία των Τεμπών, πλην του εγκλήματος. Ολα αποδόθηκαν σε ανθρώπινο λάθος κι έγιναν όσα έπρεπε ώστε να μην πληρώσουν οι πραγματικοί υπεύθυνοι. Αυτοί που δεν έκαναν τίποτα από τη θέση που βρίσκονταν ώστε να είναι αδύνατο δύο τρένα να κινούνται το ένα απέναντι στο άλλο.
Η τελευταία, μέχρι στιγμής, πράξη του δράματος -γιατί πέρα από το έγκλημα είναι δράμα για τη χώρα η ανυπαρξία δικαιοσύνης και το κουκούλωμα- παίχτηκε χθες στη Βουλή, όπου αποφασίστηκε η παραπομπή του αρμόδιου τότε υπουργού Κώστα Καραμανλή του Αχιλλέως για πλημμέλημα. Πρόκειται για το ίδιο κακοπαιγμένο έργο της κυβερνητικής πλειοψηφίας με αυτό που παίχτηκε τον περασμένο Απρίλιο, όταν με τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες διαδικασίες και για το ίδιο αδίκημα αποφασίστηκε η παραπομπή Τριαντόπουλου. Καρμπόν.
Πρόκειται για σήψη και παρακμή. Για πλήρη διασυρμό του Συντάγματος που προβλέπει ότι το προανακριτικό έργο για την ενδεχόμενη ποινική ευθύνη υπουργών το διενεργεί προανακριτική επιτροπή της Βουλής. Κι εδώ στήθηκε μεν προανακριτική αλλά για τυπικούς λόγους καθώς δεν διενήργησε κανένα προανακριτικό έργο. Προφανώς για να μη βγουν στο φως περισσότερες ευθύνες και φυσικά αυτές που αφορούν τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Πρόκειται για διασυρμό της ίδιας της Δικαιοσύνης καθώς εφαρμόστηκε το δόγμα Γεωργιάδη. Η Βουλή αποφασίζει για την απονομή δικαιοσύνης σε αυτές τις περιπτώσεις και κατά συνέπεια η πλειοψηφία της, που είναι η Ν.Δ. Δεν υπάρχουν νόμοι, δεν υπάρχει διαδικασία ποινικής έρευνας, δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο ένας πολιτικός συσχετισμός, ο οποίος φυσικά είναι συγκυριακός την εκάστοτε χρονική στιγμή.
Αν πάνω σε αυτό το δόγμα αποφασίσουμε να χτίσουμε όλο το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Θα έχουμε κράτος δικαίου; Θα έχουμε δικαιοσύνη; Θα έχουμε δημοκρατία ή θα έχουμε μια δικτατορία των συσχετισμών; Ασφαλώς το τελευταίο. Κι αυτό ακριβώς έχει κάνει πράξη στη χώρα η κυβέρνηση. Εχει κάνει στην άκρη τους δημοκρατικούς κανόνες, έχει κάνει στην άκρη τις Αρχές και έχει υποτάξει τα πάντα στο συμφέρον μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Πρόκειται για τη μέγιστη προσβολή των νεκρών στα Τέμπη.
