Οποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι η λιτότητα…

Στους καιρούς της «κανονικότητας», όταν δεν σκιάζουν τον ορίζοντα της διεθνούς οικονομίας σοβαρές απειλές, η λιτότητα είναι η «συντηρητική σοφία» της αυτοπειθαρχίας για να μην επανέλθει η αστάθεια. Την αστάθεια, λένε εκείνοι που κουμαντάρουν την παγκόσμια οικονομία, την πληρώνουν πιο σκληρά οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Λένε, αλλά για πάρτη τους φοβούνται.

Υστερα, ως συνήθως, η αστάθεια έρχεται, με μαθηματική ακρίβεια και παρά την επιβεβλημένη άνωθεν «εγκράτεια» των εργαζομένων. Με ευθύνη αυτών που κηρύσσουν τη λιτότητα για να αποφευχθούν… τα χειρότερα: των κεντρικών τραπεζών, των οίκων αξιολόγησης και των αγορών, των διεθνών οργανισμών που δεν κάνουν τίποτε να προλάβουν το «κακό» αρκούμενοι σε συστάσεις.

Του πλανητάρχη, που κήρυξε έναν τυφλό πόλεμο δασμών κατά πάντων. Της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που από τον «οικονομισμό» του ελεύθερου εμπορίου και της φτηνής ρωσικής ενέργειας μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2022, μετατοπίζεται στη στρατιωτικοποίηση, τον μιλιταρισμό και την πολεμοκαπηλία.

Τότε κανείς δεν ζητεί ούτε ευθύνες ούτε εξηγήσεις: είναι πλέον η ώρα να σωθούν αυτοί που ευθύνονται για τη νέα μεγάλη αστάθεια. Πώς θα σωθούν; Μα φυσικά με νέες, γενναίες δόσεις λιτότητας.

Ετσι και τώρα: πώς θα χρηματοδοτηθούν οι υπέρογκες δαπάνες της στρατιωτικοποίησης της Ε.Ε. και θα μειωθούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα και τα υπέρογκα κρατικά χρέη; Με νέες δόσεις λιτότητας στις δαπάνες για το κοινωνικό κράτος. Πώς θα αποφευχθεί νέο πληθωριστικό κύμα εξαιτίας του πολέμου των δασμών και θα «διευκολυνθούν» οι κεντρικές τράπεζες να μειώσουν τα επιτόκια χωρίς μεγάλους κραδασμούς; Με νέα πτώση του εργατικού μισθού.

Οποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι η λιτότητα. Οποιος κι αν φταίει, η λύση είναι να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι οι εργαζόμενοι. Αυτό επανέλαβε χθες το ΔΝΤ, ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατέγραψε με ανακούφιση τη ραγδαία αποκλιμάκωση των μισθών στην Ε.Ε. το 2025.

Επειδή όμως αυτό το «έργο» παίζεται εδώ και πολλά χρόνια, το κοινό έχει πια κουραστεί. Κάποια στιγμή, κι όχι πολύ μακριά από σήμερα, τα μόνιμα θύματα δεν θα δεχτούν να πληρώνουν τον λογαριασμό για πάρτι στα οποία δεν συμμετείχαν. Με τα λόγια του ποιητή: «Αϊντε θύμα άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»…