Αλλεργικοί στη συλλογική διαπραγμάτευση

Η κυβέρνηση παρέπεμψε στις ελληνικές καλένδες, κάπου μετά το 2027, την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που θα δίνει σε εργατικούς και εργοδοτικούς φορείς τη δυνατότητα και το δικαίωμα να διαπραγματεύονται τον μισθό και τον χρόνο εργασίας.

Κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει ίχνος ειλικρίνειας σε αυτή τη διακήρυξη, που υποτίθεται ότι εναρμονίζεται με την κοινοτική οδηγία η οποία ορίζει ότι ιδεατός στόχος σε όλα τα κράτη της Ε.Ε. είναι να καλύπτεται το 80% των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις.

Οι συλλογικές συμβάσεις, που ορίζουν τους ελάχιστους όρους αμοιβής της εργασίας εκατομμυρίων εργαζομένων, έγιναν απαγορευμένη λέξη στη διάρκεια των μνημονίων. Αναγκαστική θυσία στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και του κινδύνου αποπομπής της Ελλάδας από το ευρώ.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την υπόδειξη της Ε.Ε. για κάλυψη του 80% των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις, παρέπεμψε την όποια επιστροφή στην κανονικότητα των συλλογικών διαπραγματεύσεων μετά το 2027, στριμώχνοντας τις προσδοκίες των εργαζομένων στον εκλογικό κύκλο.

Αλλά, ακόμη και πέρα από αυτόν τον πολιτικό κύκλο, στις περιπτώσεις που μια διαπραγμάτευση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων φτάσει στο αδιέξοδο, υπήρχε η εναλλακτική της διαιτησίας. Τι γίνεται όταν οι εργοδοτικοί φορείς τα στυλώνουν και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων επιμένουν στις διεκδικήσεις τους;

Ο ΟΜΕΔ, ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας, εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες έσωζε τα προσχήματα των κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης. Εργατολόγοι, που γνώριζαν καλά το δίκαιο της συλλογικής διαπραγμάτευσης με βάση το Σύνταγμα, αποφαίνονταν υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Η Διαιτησία ήταν για πολλές δεκαετίες το έσχατο καταφύγιο, που ερμήνευε με εγκυρότητα τη νομοθεσία και έδινε διέξοδο συνήθως στην αδύναμη πλευρά της διαπραγμάτευσης, τους μισθωτούς.

Αυτή τη μικρή διέξοδο θέλει να την αποκλείσει η κυβέρνηση. Φυσικά και οι εργοδότες, που είναι οι σταθεροί υποβολείς της! Πρώτα αποψιλώνοντας όλους τους «διαιτητές», δικηγόρους εργατικού δικαίου που έχουν απλώς ορκιστεί πίστη στο Σύνταγμα και στους νόμους.

Και ύστερα μετατρέποντας τον ΟΜΕΔ, τον μηχανισμό διαιτησίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, εργοδοσίας και μισθωτών, σε ένα παιχνίδι με σημαδεμένα χαρτιά.

Ο απώτατος σκοπός αυτής της σκηνοθεσίας είναι να καταστεί η συλλογική διαπραγμάτευση πουκάμισο αδειανό και οι συλλογικές συμβάσεις περιττή πολυτέλεια.

Ποιοι θα ορθώσουν ανάστημα απέναντι σε αυτόν τον θλιβερό μονόδρομο;