Δυο «μαύρες τρύπες» στον πυρήνα της Ε.Ε.

Ποιος κυβερνά αυτήν την Ενωση; Αν το ερώτημα ετίθετο πριν από πέντε ή δέκα χρόνια, δεν θα υπήρχε καμιά αμφιβολία για την απάντηση. Ποιος κυβερνά την Ε.Ε. των 27 κρατών-μελών; Ποιος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις κρίσιμες αποφάσεις της; Η Γερμανία ήταν η απάντηση που θα παίρναμε από την πλειονότητα των πολιτών της Ε.Ε. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, ο «γαλλογερμανικός άξονας».

Την πιο ζοφερή πλευρά αυτής της πραγματικότητας οι Ελληνες τη νιώσαμε με τον πιο οδυνηρό τρόπο στη διάρκεια της κρίσης χρέους, που κατέστησε τη χώρα αποδιοπομπαίο τράγο της ευρωζώνης και της επέβαλε τρία μνημόνια, τα οποία έφεραν οικονομία και κοινωνία πολλά χρόνια πίσω.

Συμβολικά, πριν από 14 χρόνια, οι δυο πιο ισχυροί Ευρωπαίοι ηγέτες τότε, η Ανγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί, σε μια συνάντηση στη γραφική γαλλική παραλιακή κωμόπολη Ντοβίλ, αποφάσιζαν τη μετατροπή της ευρωζώνης σε θάλαμο δημοσιονομικών βασανιστηρίων, με πρώτο «κρατούμενο» την Ελλάδα.

Αλλά, sic transit gloria mundi… Πού είναι ο Σαρκοζί σήμερα και πού η σιδηρά κυρία Μέρκελ, εκτός από τα πολύκροτα απομνημονεύματα με τα οποία θέλει να χτίσει την υστεροφημία της; Πού είναι πλανητική ισχύς της Γερμανίας, της παραγωγικής υπερδύναμης του κόσμου, πού είναι ο γαλλικός στρατιωτικός «κοσμοπολιτισμός», στην Αφρική ή στην Ασία;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που είχε τη φιλοδοξία να αποτελέσει την πιο καινοτόμα, ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομική περιοχή του κόσμου, το πιο τολμηρό πείραμα ενιαίας αγοράς και νομισματικής ένωσης, καταγράφεται ένα τρομακτικό κενό ισχύος και κύρους.

Οι δυο ισχυρότερες οικονομικά και πολιτικά χώρες της Ε.Ε., η Γερμανία και η Γαλλία, αυτές που στην πραγματικότητα έστησαν το «μαγαζί» για να πάψουν να αποτελούν τα σύνορά τους ανελέητο πεδίο μάχης, είναι σήμερα δυο «μαύρες τρύπες» στο ευρωπαϊκό Σύμπαν. Είναι οι ακυβέρνητες πολιτείες μιας ακυβέρνητης ένωσης πολιτειών. Η κατάρρευση των κυβερνήσεών τους και η πολιτική τους αστάθεια είναι ένα από τα συμπτώματα της οικονομικής, παραγωγικής και στρατηγικής παρακμής τους.

Κι αν οι φιλόδοξοι «κηδεμόνες» της Ε.Ε. δεν πάνε καλά, ασθμαίνουν στον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ ή με την Κίνα και αδυνατούν να επιδράσουν στην εκτόνωση των πολεμικών εντάσεων που την περιβάλλουν, τι τύχη μπορούν να έχουν οι ασθενείς «δορυφόροι» τους;