Η σύγκρουση Πολάκη-Λινού στην πραγματικότητα είναι σύγκρουση Πολάκη-Λινού-ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκίνησε από τον κ. Πολάκη μετά τη διαγραφή του από την Κ.Ο. της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς θεώρησε υπεύθυνη γι’ αυτό την κ. Λινού, παρ’ όλο που την απόφαση πήρε ο κ. Κασσελάκης.
Η Αθ. Λινού κατέθεσε τις δικές της απόψεις και την πρόθεσή της να πάει στα δικαστήρια, και στο τέλος ο κ. Κασσελάκης, επικαλούμενος έρευνα του πολιτικού του γραφείου, διέγραψε από την Κ.Ο. την κ. Λινού δικαιώνοντας πρακτικά τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Υγείας. Δεν είμαστε δικαστές για να κρίνουμε. Θεωρούμε όμως απαραίτητο να επισημάνουμε ένα πλαίσιο αρχών το οποίο θα έπρεπε να ισχύει για όλους.
Αν όσα ισχυρίζεται ο κ. Πολάκης ισχύουν, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχουν οι δικαστές. Επρεπε να τον έχουν, με δική του πρωτοβουλία, από την πρώτη στιγμή που έφτασαν στα χέρια του τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ή δημοσιοποιήθηκαν ανεξαρτήτως αυτού.
Αν ο Στ. Κασσελάκης, μέσω των συνεργατών του, διαπίστωσε γκρίζες ζώνες για την κ. Λινού, όφειλε ο ίδιος να είχε πάει στη Δικαιοσύνη. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να είχε αναστείλει την ιδιότητα της κ. Λινού ως μέλους της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να την καταδικάσει εκ των προτέρων και αναρμοδίως, ζητώντας της να παραδώσει τη βουλευτική έδρα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Κι ακόμη χειρότερα, η Δικαιοσύνη δεν παρενέβη αυτοβούλως, παρ’ όλο που εδώ και σχεδόν έναν μήνα δημοσιεύονται πράγματα για την κ. Λινού τα οποία καθιστούσαν υποχρεωτική την παρέμβαση των δικαστών. Πρόκειται γενικώς για εκφυλιστικά φαινόμενα που δηλητηριάζουν τους θεσμούς και την πολιτική ζωή του τόπου.
Η Αθ. Λινού κατηγορείται. Εκ των πραγμάτων είναι σε θέση ελεγχόμενου. Εχει το τεκμήριο της αθωότητας και το δικαίωμα να αμυνθεί. Αλλά ποιος προστατεύει τον δημόσιο βίο από κατηγορίες σε βάρος οποιουδήποτε επώνυμου ή ανώνυμου συμπολίτη μας οι οποίες σέρνονται σε διάρκεια χρόνου, αλλά δεν υπάρχει και δεν επιδιώκεται η θεσμική παρέμβαση, δηλαδή η εμπλοκή του φυσικού δικαστή που θα διερευνήσει και θα αποφανθεί;
Θέλουμε την αλήθεια. Αλλά αυτή μόνο μέσα από τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών μπορεί να προκύψει. Διαφορετικά, πάνω σε αυτούς θα κυριαρχήσει η ανθρωποφαγία. Σε αυτό είμαστε απέναντι μέχρι τέλους.
