Πολιτική των ναυαγίων

Σαν σήμερα, παρά μία μέρα, δολοφονήθηκε για πάντα το μυθικό κάποτε ελληνικό καλοκαίρι όταν η θάλασσα -αυτό το αιώνιο σύμβολο ελευθερίας- έγινε υγρός τάφος για αναρίθμητους ανθρώπους. Ογδόντα τέσσερα πτώματα έχουν ανασυρθεί από το πέλαγος ανοιχτά της Πύλου. Αμέτρητοι άλλοι άνθρωποι χάθηκαν για πάντα στο πιο βαθύ σημείο της Μεσογείου, σε μια από τις πιο σκοτεινές εποχές της Ευρώπης.

Είναι έγκλημα αυτό το ναυάγιο κι είναι ναυαγισμένη ήδη η πολιτική που το γεννά. Ισως μοιάζει άκαιρο και παράταιρο να μιλά κανείς για ναυαγισμένη πολιτική της Ευρώπης -ομού και της ελληνικής κυβέρνησης- την ώρα που η Ακροδεξιά δυναμώνει και η κυριαρχία της Δεξιάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν αμφισβητείται. Ωστόσο, οι πολιτικές δεν κρίνονται μονάχα στην αποτύπωση ενός εκλογικού συσχετισμού.

Είναι μια ναυαγισμένη πολιτική αυτή που ακολουθεί η Ευρώπη, γιατί είναι μη βιώσιμη και για τους ντόπιους και για όσους ως ικέτες προσπαθούν να περάσουν τα σύνορά της. Είναι μη βιώσιμη σε μια ήπειρο που γερνάει, είναι μη βιώσιμη σε μια ήπειρο που χρειάζεται εργατικά χέρια, είναι μη βιώσιμη σε μια ήπειρο που δαπανά περισσότερα για να αγοράζει μέσα αποτροπής παρά για να καλωσορίζει όσους θέλουν να ζήσουν στα χώματά της.

Κι είναι και μια εγκληματική πολιτική όχι μονάχα γιατί προκαλεί τον θάνατο πάρα πολλών ανθρώπων -και μάλιστα στη στιγμή της πιο πιο μεγάλης τους ευαλωτότητας- αλλά και γιατί σκοτώνει ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή η ήπειρος με το πολύ σκοτεινό παρελθόν: η (αντί)προσφυγική πολιτική δολοφονεί το κράτος δικαίου και τον ανθρωπισμό που τόσο κοπιάσαμε να κατακτήσουμε, στρώνει τον δρόμο για την άνοδο της Ακροδεξιάς, μας δηλητηριάζει λίγο λίγο και καθημερινά με τον φόβο του Αλλου.

Πιο εξοργιστική ίσως ακόμα, όμως, είναι η ελληνική κυβερνητική πολιτική, αυτή η συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης ενός εγκλήματος, που είδαμε να επαναλαμβάνεται και στα Τέμπη και στις υποκλοπές. Το έγκλημα της Πύλου, μια μαζική δολοφονία με πράξεις και με παραλείψεις, κράτησε 15 ολόκληρες ώρες και στοιχειώνει την ελληνική δημοκρατία. Και η δικαιοσύνη οφείλεται όχι μονάχα στα θύματα και τις οικογένειές τους, αλλά και σε όλους τους πολίτες που νιώθουν το οξυγόνο της δημοκρατίας να λιγοστεύει.