Για την Εξέγερση

Το μήνυμα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία συμπυκνώνει σε τρεις λέξεις το νόημα του αγώνα για Δημοκρατία. Αυτό το μήνυμα είναι και θα είναι αέναο, όσες φορές και αν κλείσει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης.

Θα ήταν πολύ ευχάριστο εάν οι κύκλοι της πολιτικής ιστορίας άνοιγαν και έκλειναν αναλόγως με τις διαθέσεις μας και τις εκάστοτε (βολικές) ερμηνείες των κυβερνήσεων. Οι μεταπολιτευτικές ηγεσίες, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχουν αποπειραθεί να κλείσουν τον κύκλο, χωρίς επιτυχία.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τη λήθη για χάρη της συμφιλίωσης, ο Ανδρέας Παπανδρέου με την κοινωνική αλλαγή, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με την κάθαρση, ο Κώστας Σημίτης με τον εκσυγχρονισμό, ο Κώστας Καραμανλής με τη σεμνότητα, ο Γιώργος Παπανδρέου με τη δική του αλλαγή, και τώρα ο Αντώνης Σαμαράς ψάχνει το δικό του σύνθημα, ανάμεσα στην έξοδο από την κρίση και την ασφαλή παραμονή στην επιτήρηση.

Πώς όμως έκλεισε ο κύκλος, όταν τα βασικά εφόδια της Δημοκρατίας είναι ζητούμενα, και το Ψωμί και η Παιδεία, και πάνω από όλα η Ελευθερία; Δεν γίνεται σχεδόν οι μισοί κάτοικοι της χώρας να βρίσκονται σε ανέχεια και να εξιστορούμε την πρόοδο της χώρας με ψεύτικες αναφορές και φρούδες ελπίδες. Ο μέσος όρος δεν υφίσταται, όταν διευρύνεται η απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και τους πένητες. Υπό αυτές τις συνθήκες, όμως, για ποια Παιδεία μιλούμε; Των παιδιών που δεν έχουν γάλα ή των φοιτητών που δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν; Και τι Ελευθερία είναι αυτή, που δεν αφήνει ούτε χαραμάδα στο αύριο;

Η σημερινή γιορτή είναι των νέων. Ο,τι και αν λένε, ό,τι και αν απαιτούν, με όποιον τρόπο, έχουν δίκιο. Δεν γίνεται από τη μία να μη φταίνε σε τίποτε και από την άλλη να βλέπουν τους ορίζοντες κλειστούς και να μη διαμαρτύρονται, να μην εξεγείρονται. Δεν είναι ανάγωγα θρασίμια, ούτε παθητικοί θεατές!