Οχι άλλες εξοντωτικές απαιτήσεις

Ενώ όλα έδειχναν ότι θα υπάρξει αίσια έκβαση, οι δανειστές αποφάσισαν ότι η ελληνική πρόταση δεν αποτελεί βάση συζήτησης. Το ΔΝΤ προέβαλε απαιτήσεις με τις οποίες, πέρα από το γεγονός ότι επιχειρείται να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο το εισόδημα της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών, στοχεύουν να αμαυρώσουν το κοινωνικό πρόσωπο της κυβέρνησης, καθώς η δέσμευση του πρωθυπουργού είναι να μη θιγούν τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Ηταν πολύ φυσικό ο Αλέξης Τσίπρας να πει ένα μεγαλόπρεπο «όχι» σε αυτές τις προτάσεις.

Ταυτόχρονα, άρχισαν πάλι να διακινούνται σενάρια ανατροπής της κυβέρνησης, με το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να εμπλέκεται σε αυτά ως πιθανός επικεφαλής μιας κυβέρνησης τύπου Παπαδήμου. Το περιβάλλον του διεμήνυσε ότι ούτε το εύχεται ούτε το επιθυμεί.

Ανεξάρτητα από ονόματα πάντως, φαίνεται ότι κάποια κέντρα απεργάζονται, εδώ και καιρό, σενάρια εκτροπής. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι θα προτιμούσε μια άλλη κυβέρνηση, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν είναι κανονικό κόμμα». Το ίδιο και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αν και όχι ευθέως.

Ολως τυχαίως, σχεδόν όλοι οι ηγέτες της ελληνικής αντιπολίτευσης βρίσκονται στις Βρυξέλλες. Ο Αντώνης Σαμαράς για τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, η Φώφη Γεννηματά για να δηλώσει την παρουσία της στην Ευρώπη ως νέα ηγέτις του ΠΑΣΟΚ και ο Σταύρος Θεοδωράκης για να «βοηθήσει» τη χώρα με τις επαφές του. Ο τελευταίος έχει δηλώσει, άλλωστε, ότι τάσσεται υπέρ κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ενώ ο Αντ. Σαμαράς μόλις χθες δήλωσε ότι θα μετείχε σε μια τέτοια κυβέρνηση με την προϋπόθεση να μην είναι πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας…

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Εγχώριοι και εξωχώριοι υποστηρικτές των μνημονίων επιθυμούν να υλοποιηθεί, με κάθε μέσο και τρόπο, δηλαδή προβάλλοντας συνεχώς εξοντωτικές απαιτήσεις, το σενάριο της αριστερής παρένθεσης, αψηφώντας τη βούληση των Ελλήνων πολιτών. Αραγε, σε περίπτωση που η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές και το αποτέλεσμα πάλι δεν τους είναι αρεστό, θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική;