«Λα ιστόρια με αμπσολβερά», δηλ. η «ιστορία θα με δικαιώσει», ήταν η τελευταία φράση της τετράωρης απολογίας του Φιντέλ Κάστρο, τον Οκτώβριο του 1953, στο δικαστήριο του δικτάτορα Μπατίστα, στο οποίο παραπέμφθηκε μετά την αποτυχημένη επίθεση στο στρατόπεδο της Μονκάδα. Δύο χρόνια αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και τον Δεκέμβριο του 1956 επέστρεψε στην Κούβα με το ιστορικό πλοίο «Γκράνμα» και ελάχιστους συντρόφους του, για να ξεκινήσει την επανάσταση με αντάρτικο που κατέληξε στη νικηφόρα έκβαση την Πρωτοχρονιά του 1959.
Από την απολογία του Φιντέλ μέχρι την ιστορική χειραψία του Μπαράκ Ομπάμα με τον Ραούλ Κάστρο πέρασαν βέβαια 62 χρόνια και από τότε ο κόσμος έζησε κυριολεκτικά συνταρακτικές αλλαγές. Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει προ πολλού τελειώσει, τον ανταγωνισμό των δύο υπερδυνάμεων έχει διαδεχθεί ένας πολύ πιο περίπλοκος κόσμος και οι ισορροπίες δεν είναι πλέον καθόλου σταθερές, αφού μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις, παλιές ή αναδυόμενες, ανταγωνίζονται για την παγκόσμια ηγεμονία, σταθμίζοντας κέρδη και απώλειες και αδιαφορώντας για αρχές και ιδέες.
Αυτή η εικόνα της διεθνούς σκηνής αναδεικνύει εύγλωττα τη σημασία των πρώτων βημάτων, έστω, για την αποκατάσταση των σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών με την Κούβα. Αναμφίβολα οι στρατηγικοί υπολογισμοί και τα αμείλικτα οικονομικά δεδομένα έπαιξαν τον ρόλο τους. Ομως πάνω απ’ όλα κυριαρχεί η ιστορική δικαίωση και νίκη της Κούβας απέναντι σε έναν σκληρό, ανελέητο αποκλεισμό, το περιβόητο «εμπάργκο», που κράτησε σχεδόν 55 χρόνια και το οποίο σώρευσε ανείπωτα δεινά στον λαό της Κούβας.
Η χειραψία λοιπόν μπορεί να αποτελεί κυρίως την αναγνώριση και από τις δύο πλευρές της αμείλικτης σημερινής πραγματικότητας, δεν παύει όμως να σηματοδοτεί ένα αναμφισβήτητο γεγονός: ότι ο κουβανικός λαός δεν υπέκυψε στον εκβιασμό, δεν υποχώρησε, δεν ζητιάνεψε. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τον χαρακτήρα του καθεστώτος που διαμορφώθηκε μετά τα πρώτα ηρωικά χρόνια της επανάστασης, κανείς δεν υποτιμά το γεγονός ότι χιλιάδες Κουβανοί εγκατέλειψαν τη χώρα τους για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους. Ομως η μεγάλη υπερδύναμη δεν μπόρεσε να κάμψει το φρόνημα των Κουβανών, που ύψωσαν το ανάστημά τους και υπερασπίστηκαν τα επιτεύγματα της επανάστασής τους και της απελευθερωμένης πατρίδας τους, κάτι που δεν έγινε με τη βοήθεια κάποιας υπερδύναμης, αλλά με το πάθος και τις θυσίες του κουβανικού λαού. Πρόκειται για ένα δίδαγμα που παραμένει επίκαιρο ακόμη και στη σημερινή εποχή, στην οποία μάλλον έχουν εκλείψει οι επαναστάσεις…
