Για τους τυχερούς που απολαμβάνουν ακόμα το δικαίωμα των διακοπών, το καράβι στο τέλος του Αυγούστου σημαίνει συνήθως την επιστροφή στην κανονικότητα έπειτα από ανάσες ελευθερίας και ξεγνοιασιάς. Για τους ξεριζωμένους πρόσφυγες, μια λαστιχένια βάρκα στα ανοιχτά του Αιγαίου σηματοδοτεί την ανάγκη της επιβίωσης και την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή μακριά από τις εστίες του πολέμου σε μια Ευρώπη που παραμένει αφιλόξενη και ξενοφοβική.
Φέτος οι προσφυγικές ροές παρουσιάζονται αυξημένες σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, σε μια κατάσταση που ήταν γνωστή πριν από τις πρόσφατες εθνικές εκλογές καθώς στα νότια της Τουρκίας αναζωπυρώνεται ο πόλεμος, ενώ αυξάνονται οι είσοδοι στην Τουρκία από το Αφγανιστάν. Η κυβέρνηση άργησε χαρακτηριστικά να αντιληφθεί το εύρος του προβλήματος.
Μετά τις εκλογές, το πάγωμα του προγράμματος αποσυμφόρησης των νησιών με μετακίνηση προσφύγων προς την ενδοχώρα δημιούργησε εκ νέου απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους υποδοχής. H Μόρια, ένας καταυλισμός που δημιουργήθηκε για περίπου 3,5 χιλιάδες άτομα, φιλοξενεί σήμερα περισσότερους από 11 χιλιάδες πρόσφυγες, ενώ στα τέλη Ιουνίου υπήρχαν 5.600 άτομα με 1.500 ευάλωτους, επιλέξιμους για μεταφορά στην ενδοχώρα.
Οι άνθρωποι αυτοί, ενώ ήταν προγραμματισμένο να φύγουν προς την ενδοχώρα αρχές Ιουλίου, φεύγουν τώρα. Η χθεσινή αναχώρηση ευάλωτων από τη Λέσβο προς τη Βόρεια Ελλάδα αποτέλεσε μια θετική αλλά καθυστερημένη αντίδραση μιας κυβέρνησης που αυτοεπαινείται για την τεχνοκρατική της αποτελεσματικότητα. Αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά ότι για τις μαζικές αφίξεις προσφύγων δεν φταίει η πολιτική ανοιχτών συνόρων του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έλεγε προεκλογικά η Ν.Δ., αλλά ο πόλεμος, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και οι καιρικές συνθήκες.
Ασφαλώς για τα κακώς κείμενα στο προσφυγικό, ζήτημα με διεθνείς και ευρωπαϊκές διαστάσεις, δεν ευθύνεται μόνο η νέα κυβέρνηση που έχει μόλις δύο μήνες ζωής. Η κυβέρνηση οφείλει όμως να διαλέξει ποιον δρόμο θα διαβεί: αυτόν των μαζικών άμεσων επιστροφών στην Τουρκία, όπως έλεγε στη Σάμο ο πρωθυπουργός, ή αυτόν του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του εθνικού και του κοινοτικού δικαίου.
Τα πρώτα δείγματα γραφής πάντως είναι ανησυχητικά: κατάργηση του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, κατάργηση της σημαντικότερης διεύθυνσης του υπουργείου για ζητήματα ένταξης και στέγασης, απόφαση για κατάργηση των δευτεροβάθμιων επιτροπών ασύλου, περιστατικά παράνομων επαναπροωθήσεων στην Τουρκία με τη συμμετοχή του Λιμενικού…
