Τι θέλουν από εμάς;

«Κοντός ψαλμός αλληλούια» λέει ο λαός. Σήμερα το βράδυ λογικά θα ξέρουμε αν το Eurogroup θα δώσει μια βιώσιμη λύση για το ελληνικό ζήτημα ή αυτό θα συνεχίσει να σέρνεται. Η ελληνική πλευρά δεν ζητά κάτι παράλογο ή εξωφρενικό. Εχει κάνει όσα της ζητήθηκαν και έχει ρίξει μπόλικο νερό στο κρασί της.

Η λύση που ζητά η Ελλάδα πρέπει να εγγυάται το τέλος των μνημονίων με τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος (όχι το τέλος της περιοριστικής πολιτικής) και τη διασφάλιση των όρων για τη σταθερή επιστροφή της χώρας στις αγορές μετά το καλοκαίρι του 2018.

Τέτοιες εγγυήσεις δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να δώσει η γερμανική πλευρά, καθώς προϋποθέτουν ρύθμιση του ελληνικού χρέους που θα το καθιστά βιώσιμο. Γιατί, όμως, το Βερολίνο δεν θέλει να δεσμευτεί σε μια πειστική λύση για το ελληνικό χρέος; Το ζήτημα συνδέεται, άραγε, μόνο με την εσωτερική πολιτική της Γερμανίας και αφορά αποκλειστικά τις προσεχείς γερμανικές εκλογές; Μάλλον αυτή είναι η μία πλευρά του προβλήματος, που προβάλλεται διογκωμένη για να κρύψει ουσιαστικότερες πλευρές της γερμανικής άρνησης.

Από τη στιγμή που έχει εγκαταλειφθεί η λύση για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, είναι βέβαιο πως οι δανειστές μας δεν πρόκειται να χάσουν τα χρήματα που μας δάνεισαν. Αντιθέτως, είτε μεσοπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα, θα βγουν κερδισμένοι για την επιλογή τους να επενδύσουν στη διάσωση της Ελλάδας. Ηδη κερδίζουν πολλά και με πολλούς τρόπους. Συνεπώς, γιατί να μη θέλουν μια Ελλάδα εκτός κρίσης και με ανάπτυξη από την οποία μόνο κέρδος θα έχουν; Γιατί παίζουν με το ενδεχόμενο κατάρρευσης της χώρας, που αν συμβεί κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα;

Ασφαλώς το Βερολίνο δεν το κυβερνούν ανόητοι ούτε ανεγκέφαλοι. Το πιθανότερο είναι πως ούτε να ανασάνουμε θέλουν, αλλά ούτε και να «πεθάνουμε». Η τωρινή κατάσταση της χώρας, η κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, για όσο θα υπάρχει η αβεβαιότητα της παγκόσμιας κρίσης, μάλλον τους βολεύει περισσότερο, καθώς τους διασφαλίζει τον έλεγχο της χώρας έναντι των ανταγωνιστών τους στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια σκακιέρα. Το αν θα ξεφύγουμε από αυτό το δόκανο, θα εξαρτηθεί από αυτό τον ανταγωνισμό.