Η διαλεκτική της τυφλής βίας

Το χειρότερο με το νέο τρομοκρατικό χτύπημα στο Μάντσεστερ δεν είναι ο αριθμός των νεκρών, ούτε το γεγονός ότι ο στόχος ήταν πάλι «μαλακός», ένας συναυλιακός χώρος γεμάτος αθώα παιδιά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο σταδιακός μιθριδατισμός, το γεγονός ότι σιγά σιγά, από τη μια σφαγή στην άλλη, συνηθίζουμε σε αυτήν την απάνθρωπη διαλεκτική της τυφλής βίας, όπου ο καθένας είναι εν δυνάμει θύμα τρομοκρατίας μόνο και μόνο επειδή βρέθηκε σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή.

Σαν τον Μιθριδάτη, τον αρχαίο βασιλιά του Πόντου, που απέκτησε αντοχή σε όλα τα δηλητήρια, καταναλώνοντας μικρές δόσεις, έτσι κι εμείς συγκλονιζόμαστε όλο και λιγότερο από το τακτικό, πλέον, τηλεοπτικό ραντεβού με τη φρίκη. Ωσότου, σύντομα, τέτοιες τρομακτικές ειδήσεις να μη μας κάνουν πια και τόσο μεγάλη εντύπωση – ώσπου να έρθει η ώρα που θα προσπερνάμε τα μακελειά σαν κάτι φυσιολογικό: σαν το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε για την υποτιθέμενη «ελευθερία» των όλο και πιο αστυνομοκρατούμενων κοινωνιών μας απέναντι στους «βαρβάρους».

Ο μιθριδατισμός αυτός υπάρχει εδώ και δεκαετίες και απλώνεται συνεχώς, επιτρέποντας στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης να εστιάζουν στις εικόνες του εγγύτερου τρόμου και να προσπερνάνε με ευκολία τις γενεσιουργές αιτίες του φαινομένου – ανάμεσα σε άλλες, τις συνεχιζόμενες μετα-αποικιοκρατικού τύπου παρεμβάσεις στον ισλαμικό κόσμο, τα καθημερινά λουτρά αίματος και τις σφαγές αμάχων σε μουσουλμανικά, πρωτίστως, κράτη, όπως η Συρία και το Ιράκ. Αλλά και τους καθημερινούς πνιγμούς μουσουλμάνων, κυρίως, συνανθρώπων μας προσφύγων στη Μεσόγειο ή τον τρομερό λιμό και τις επιδημίες στην άτυχη Υεμένη και το νεότερο κράτος του κόσμου, το νότιο Σουδάν.

Οσα τείχη κι αν υψώσουμε, όσο παχύδερμη ανοχή κι αν αποκτήσουμε απέναντι στον οργανωμένο τρόμο, η απάντηση σε αυτές τις επιθέσεις δεν μπορεί ποτέ να είναι περισσότερη καταστολή και υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών για χάρη της ασφάλειας: αντίθετα, αυτή είναι η τέλεια συνταγή για τη διαιώνιση του φαύλου κύκλου της τρομοκρατίας. Μόνη βιώσιμη λύση, σε βάθος χρόνου, είναι ο τερματισμός των πολέμων και το «άνοιγμα» των ευρωπαϊκών κοινωνιών στους πρόσφυγες και στα παιδιά τους. Αλλιώς, θα ζούμε πάντα με τον τρόμο της επόμενης επίθεσης.