Το ριάλιτι σόου -που αποδίδεται ως τηλε-πραγματικότητα- με τον εντυπωσιακό τίτλο «Survivor»( «Επιζών») και η υψηλή τηλεθέασή του προφανώς δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Οπου κι αν έχει μεταδοθεί, έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα, τη χώρα της υπερβολής, και μάλιστα σε χαλεπούς καιρούς, όχι μόνο οικονομικούς, αλλά και… τηλεοπτικούς.
Ενα σύγχρονο «Κολοσσαίο» είναι αναμενόμενο να προσελκύει τα βλέμματα και το ενδιαφέρον των πολιτών μιας κοινωνίας στην οποία ούτως ή άλλως έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται τάσεις… ανθρωποφαγικές.
Παρακολουθώντας τις περιπέτειες κάποιων άλλων, ίσως να ξεχνάς, έστω και για λίγο, τις δικές σου, σε μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση εδώ και σχεδόν μια οκταετία. Κρίση όχι μόνο οικονομική και κοινωνική, αλλά και αξιών…
Οι συνθήκες «κλειδαρότρυπας» από τη μια, η τηλεοπτική… ένδεια από την άλλη, καθώς ελάχιστες «φρέσκιες», ενδιαφέρουσες παραγωγές διαθέτει πλέον η ελληνική τηλεόραση, σπρώχνουν ολοένα και περισσότερους τηλεθεατές στο ριάλιτι με το οποίο ο ΣΚΑΪ βρέθηκε ξαφνικά στην κορυφή της τηλεθέασης.
Τον δικό τους ρόλο βέβαια παίζουν και τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα με τη χρήση των οποίων, μεταξύ υπερβολών, αστείων, πλάκας, αλλά και κριτικής, επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατή διάχυση πληροφορίας. Κάπως έτσι το «Survivor» φαίνεται να βρήκε τον καλύτερο διαφημιστή του.
Δεν είναι τυχαία η μεγάλη ανταπόκριση σε νεανικά κοινά, τα οποία από τη μια δεν έχουν προλάβει τις παλιές εκδοχές του ριάλιτι και από την άλλη έχουν απόλυτη εξοικείωση με αυτά τα δίκτυα, τα οποία και χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους.
Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για… σημάδια των καιρών. Ομως αυτού του τύπου οι παραγωγές και σε άλλες εποχές είχαν πάλι μεγάλη τηλεθέαση. Πρόκειται για… σενάρια που έρχονται και παρέρχονται, ανανεώνονται και ξαναδοκιμάζονται σε διάφορες παραλλαγές.
Συνήθως όλο και πιο… σκληρές. Γίνονται μαζικά, κοστίζουν πλέον λιγότερο και συνήθως έχουν εξαιρετική απόδοση, όχι μόνο από πλευράς τηλεθέασης, αλλά και διαφημιστικών εσόδων. Αυτό άλλωστε είναι το ζητούμενο…
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε βέβαια σε ιδεολογικο-πολιτικές ή αισθητικές απαιτήσεις από τέτοια προϊόντα. Απλώς προσφέρονται για ανάλυση, μήπως και καταλάβουμε καλύτερα τη μαζική, εικονική και τελείως απατηλή πραγματικότητα που κάποιοι κατασκευάζουν – με το αζημίωτο.
