Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε μια πολύ σημαντική απόφαση για τη ζωή της.
Η νέα συντήρηση, αυτή που το παίζει κάπου στη μέση ενώ στην ουσία χαϊδεύει τα πιο ακροδεξιά κι εθνικιστικά ένστικτα της κοινωνίας, κλείνει το μάτι σε όσα χρυσόψαρα ξέχασαν εύκολα τι συνέβαινε πριν από το 2015. Προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι η Ελλάδα ιδρύθηκε το 2015 κι επιδιώκουν πάλι να εκβιάσουν την ψήφο του.
Κάποιοι από τους λόγους που έχουν κάνει τους νέους ανθρώπους να απαξιώνουν την πολιτική συμπυκνώνονται στη συμπεριφορά πολλών παλαιοκομματικών μηχανισμών που βρίσκουν έκφραση σε αυτές τις δυνάμεις που θέλουν να πάρουν πίσω το τσιφλίκι που νομίζουν ότι τους ανήκει επειδή το λυμαίνονταν τόσες δεκάδες χρόνια.
Οι νέοι άνθρωποι δεν εκπροσωπούμαστε και κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου απέναντι σε μια Βουλή που γερνάει όλο και περισσότερο χωρίς να δίνεται αρκετός χώρος σε νέο κόσμο να αναλάβει να επανοικοδομήσει αυτόν τον τόπο όντας μπροστά στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ενας ακόμη όμως που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου είναι ο πλανήτης. Βιώνουμε μια κλιματική κρίση που αν δεν πανικοβληθούμε και δεν δράσουμε άμεσα, το μέλλον είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι είναι μη βιώσιμο. Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω στο να βάζει το ζήτημα της κλιματικής κρίσης στον δημόσιο διάλογο.
Ο ΟΗΕ μας δίνει 10 χρόνια ώστε να μειώσουμε τουλάχιστον στο μισό την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και να στραφούμε σε μια κυκλική οικονομία, χωρίς εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, όπου τίποτα δεν θα πηγαίνει χαμένο και θα παράγουμε ενέργεια από τον ήλιο, τον αέρα, το νερό κ.λπ., αλλιώς δεν θα μπορούμε να αναστρέψουμε την καταστροφή του πλανήτη.
Η ανθρωπογενής αύξηση της θερμοκρασίας δεν είναι κάτι θεωρητικό και η οικολογία δεν είναι μια πολυτέλεια αλλά η απόλυτη αναγκαιότητα, αν θέλουμε μέλλον.
Ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, ο Σαλβίνι αμφισβητούν την κλιματική κρίση, αμφισβητούν την ίδια την επιστήμη. Ζούμε έναν νέο μεσαίωνα όπου η επιστήμη αμφισβητείται και οι ακραία νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, η νέα Δεξιά και η Ακροδεξιά προσπαθούν να χτίσουν έναν καινούργιο ιμπεριαλισμό βλέποντας επιχειρηματικό ενδιαφέρον στην ερημοποίηση του πλανήτη, στρέφοντας τον κόσμο σε περαιτέρω πολέμους και προσφυγιά.
Στη νέα συντήρηση, στη νέα Δεξιά που πάει χέρι χέρι με την Ακροδεξιά, τα δικαιώματα είναι επίσης κάτι το αμελητέο. Δεν νοιάζονται να έχεις ισορροπία εργασίας-ζωής και να έχεις επιδόματα, ασφάλιση και σύνταξη, νοιάζονται μόνο πόσο παράγεις για να γεμίζουν τις τσέπες τους οι πλουτοκράτες κι εσύ να παίρνεις ψίχουλα, κι όταν δεν μπορείς να παράγεις κέρδος, είσαι άχρηστος και δεν δικαιούσαι ούτε επιδόματα, ούτε μέριμνα, ούτε περίθαλψη, ούτε στέγη. Οι άνθρωποι και τα ζώα σε αυτές τις ιδεολογίες είναι εκμεταλλεύσιμο και αναλώσιμο προϊόν.
Επίσης, αν δεν είσαι ετεροφυλόφιλος και cis άντρας, δεν θέλουν να έχεις δικαίωμα να παντρεύεσαι, να δημιουργείς οικογένεια, να έχεις τα νομικά έγγραφα που σε εκφράζουν. Αν δεν είσαι Ελληνας με γονείς Ελληνες, δεν θέλουν να έχεις δικαίωμα να υπάρχεις ισότιμα στην Ελλάδα. Αν θες στην Ελλάδα να μπορούν να εκφραστούν εξίσου όλες οι θρησκείες όπως και η αθεΐα και ο αγνωστικισμός και θες ένα κράτος ουδετερόθρησκο, είσαι γι’ αυτούς ο εκπρόσωπος του Διαφωτισμού και σε θέλουν «στην πυρά».
Εργασιακά δικαιώματα, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα των ζώων και περιβάλλον βρίσκονται μονίμως στον στόχαστρο όσων μιλάνε μόνο για λεφτά κι όσων μιλούν για ανάπτυξη με κάθε κόστος, αδιαφορώντας για κοινωνία και περιβάλλον.
Αυτοί θα βρίσκουν τις προοδευτικές, αριστερές και οικολογικές δυνάμεις σταθερά απέναντί τους, με λύσεις για μια κοινωνία στην οποία δεν θα περισσεύει καμιά, κανένα και κανείς, για μια οικονομία που θα υπηρετεί την κοινωνία, τα ζώα και το περιβάλλον κι όχι μόνο τα ολιγαρχικά και πλουτοκρατικά συμφέροντα.
Το ερώτημα λοιπόν είναι ένα: θα βάλουμε στις 7 Ιουλίου με πάθος εμπόδιο στις δυνάμεις συντήρησης κι επιστροφής στα παλιά ή θα τους αφήσουμε να καταστρατηγήσουν όλα μας τα κεκτημένα δικαιώματα και να εξαλείψουν ό,τι ακόμη μένει να διεκδικηθεί;
*Υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στον Β1 Βόρειο Τομέα Αθήνας
