Πέντε χρόνια η ελληνική κοινωνία αγωνίστηκε, συγκρούστηκε, οργίστηκε, μάτωσε. Εκανε μια τεράστια κατάθεση ελπίδας ότι μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και από την απελπισία της ανεργίας. Αυτό σημαίνει σύγκρουση και ρήξη με τους μηχανισμούς που οδήγησαν στην καταστροφή: το χρέος, το ευρώ, τις συνθήκες της Ε.Ε., την αναγόρευση των συμφερόντων των «επενδυτών» τύπου Βαρδινογιάννη, Μπόμπολα ή Μελισσανίδη σε υπέρτατο νόμο.
Η διαγραφή του χρέους, η άμεση έξοδος από το ευρώ, η απειθαρχία στις ευρωσυνθήκες και η αποδέσμευση από την Ε.Ε., οι εθνικοποιήσεις, ορίζουν έναν δρόμο δύσκολο αλλά και αναγκαίο. Για να βρουν δουλειά οι άνεργοι, να ανακουφιστούν οι εργαζόμενοι, να σταματήσει η αιμορραγία της μετανάστευσης των νέων. Αλλά και για να έχουμε ένα άλλο πρότυπο ανάπτυξης στηριγμένο στον συλλογικό σχεδιασμό, τον εργατικό έλεγχο, την αυτοδιαχείριση, την προστασία του περιβάλλοντος.
Είναι μύθος ότι ο λαός δεν θέλει: όλα τα προηγούμενα χρόνια είδαμε στις απεργίες, στις πλατείες, στην αλληλεγγύη πολλούς ανθρώπους να κάνουν τις μικρές και μεγάλες επαναστάσεις τους. Ολες και όλοι αυτοί μπορούν να βάλουν πλάτη για τον άλλο δρόμο. Ομως, αυτή η ελπίδα θα διαψευστεί εάν ο δρόμος που διαλεχτεί είναι αυτός που σήμερα προτείνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές και την Ε.Ε. θα οδηγήσει σε ωμούς εκβιασμούς και, όπως έδειξε οδυνηρά η Κύπρος, σε υποχωρήσεις και αποδοχή της λιτότητας και των νέων μνημονίων. Το να χρεωθεί η Αριστερά την ήττα και τη λιτότητα, απλώς θα ανοίξει τον δρόμο για την παλινόρθωση των συστημικών κομμάτων σε μια ακόμη πιο αντιδραστική, ακόμη και φασίζουσα, εκδοχή.
Για εμάς η πρόκληση δεν τελειώνει στις 25 Γενάρη. Τότε ξεκινάει η μάχη. Και για να υπάρξει το μαχητικό κίνημα που θα επιβάλει άμεσα φιλολαϊκά μέτρα. Και για να υπάρξει εκείνη η αναγκαία, περισσότερο παρά ποτέ, αριστερή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όχι από μίζερη μεμψιμοιρία, αλλά από τη σκοπιά τού πώς δεν θα χαθεί η ιστορική ευκαιρία που έχει ανοίξει με τους αγώνες του λαού.
Πάνω από όλα, για να υπάρξει εκείνη η Αριστερά που όταν θα αρχίσουν να διαφαίνονται τα αδιέξοδα της «διαπραγμάτευσης» θα μπορεί να οργανώσει τον λαό στον αγώνα για την αναγκαία ανυπακοή στον εκβιασμό του χρέους και του ευρώ. Που θα διδάσκεται από την αποφασιστικότητα, την αγωνιστικότητα, τη δημιουργικότητα, την απαντοχή των ανθρώπων του αγώνα και θα τολμά να σκέφτεται με όρους ρήξης.
Η πολιτική συνεργασία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης σε αυτή την υπόθεση στρατεύεται, στη συλλογική πάλη για να υπάρξει η Αριστερά που δεν θα διαψεύσει την ελπίδα που στρέφεται προς αυτήν. Η ενίσχυσή της και στις εκλογές, σε πείσμα του ληστρικού εκλογικού νόμου και της φιλολογίας περί «χαμένης ψήφου», θα είναι ένα πρώτο αλλά πολύ κρίσιμο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση.
*Υποψήφιος βουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ στη Β’ Αθήνας
