ΣΕΒ υπέρ αναδιάρθρωσης χρέους

Αυτό που δεν τόλμησε να διεκδικήσει από τους δανειστές η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου –τη συμφωνημένη από το 2012 αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους ώστε η αποπληρωμή του να καταστεί πραγματικά διαχειρίσιμη, χωρίς να πνίγει την πραγματική οικονομία–, το ζήτησαν ανοιχτά χθες από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς οι εκπρόσωποι της ελληνικής βιομηχανίας και των τραπεζών, οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες.

Στην τελική ευθεία για τις ελληνικές εκλογές και σε κρίσιμη περίοδο όπου έχει φουντώσει η κινδυνολογία του Grexit και της ομαλής εξυπηρέτησης του χρέους, ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχάνων βγήκε από τα «αριστερά» στην Ευρώπη και την κυβέρνηση, καλώντας με επιστολές του την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τους συνδέσμους των ευρωπαϊκών βιομηχανιών να επανεξετάσουν το ζήτημα του ελληνικού χρέους και παράλληλα να μην απομονώσουν την Ελλάδα από τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, όπως το καθεστώς ενίσχυσης της ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (αγορές κρατικών και εταιρικών ομολόγων) και το επενδυτικό σχέδιο «Γιούνκερ».

Οι θέσεις του ΣΕΒ

Οι βασικές θέσεις του ΣΕΒ, όπως αναφέρονται στην επιστολή προς τους Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, Ντόναλντ Τουσκ και την ένωση BUSINESSEUROPE, συνοψίζονται στο τετράπτυχο «λύση εντός του ευρώ – συνέχιση των μεταρρυθμίσεων – προσέλκυση επενδύσεων – οριστική διευθέτηση του χρέους».

Κεντρικό αίτημα του ΣΕΒ είναι ότι «επιβάλλεται η επανεξέταση του δημοσίου χρέους για την επανεκκίνηση της οικονομίας», μια θέση που έρχεται πολύ πιο κοντά σε αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ για επαναδιαπραγμάτευση και δημιουργεί αντίθεση με τη στροφή που έκανε η κυβέρνηση στο θέμα, υποστηρίζοντας μετά τον Σεπτέμβριο ότι το χρέος είναι διαχειρίσιμο. Στην επιστολή του ο ΣΕΒ υποστηρίζει πως «μια ευνοϊκή συμφωνία της Ελλάδας με τους διεθνείς δανειστές της για το δημόσιο χρέος σύμφωνα με τη “Δήλωση του Eurogroup για την Ελλάδα”, τον Νοέμβριο του 2012, θα αφαιρούσε κάθε είδος σκεπτικισμού απέναντι στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, θα αναβάθμιζε τη θέση της χώρας έναντι των διεθνών αγορών κεφαλαίου, θα καθιστούσε την ελληνική οικονομία ελκυστική στους επενδυτές και θα είναι προς το συμφέρον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος συνολικά».

Ενα χρέος… αβίωτο

Η θέση αυτή των βιομηχάνων περί μη «βιώσιμου» χρέους δεν είναι καινούργια. Οι εκπρόσωποι των επιχειρήσεων είχαν αναδείξει το… αβίωτο του χρέους και στο ΔΝΤ κατά τη συνάντηση του τέως προέδρου του, Δημήτρη Δασκαλόπουλου, με την Κριστίν Λαγκάρντ στην Ουάσινγκτον τον Μάιο του 2014.

Υποστηρίζουν πως η εξυπηρέτηση του χρέους απαιτεί κάθε χρόνο για την επόμενη οκταετία μια μονομερή μεταβίβαση πόρων προς τους δανειστές μας που κυμαίνεται γύρω στα 10 δισ. ευρώ. Με τις συνθήκες αυτές η προοπτική της ανάπτυξης γίνεται πολύ μακρινή και η διευθέτηση του χρέους προβάλλει ως απαραίτητη λύση προκειμένου και οι δανειστές να εξυπηρετούνται και ο κοινωνικός μας ιστός να μη διαλυθεί.

Πηγές από τον ΣΕΒ ξεκαθαρίζουν ότι στην επιστολή δεν αναφέρονται σε κούρεμα χρέους, αλλά σε αναδιάρθρωσή του με τη χρήση εργαλείων που είναι ήδη γνωστά και έχουν παρόμοια αποτελέσματα, όπως η επιμήκυνση, η μείωση επιτοκίων κ.ά. Το θέμα είναι να αποφασιστεί ότι πρέπει να γίνει άμεσα, λένε, σημειώνοντας όμως με νόημα πως το αίτημά τους παραπέμπει στη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup το 2012, η οποία προβλέπει ότι αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μπορεί να γίνει υπό τους όρους ότι η Ελλάδα επιτυγχάνει πρωτογενή πλεονάσματα και παράλληλα εκπληρώνει τους όρους του προγράμματος προσαρμογής.

Ως «αντάλλαγμα», άλλωστε, για μια συμφωνία για το χρέος και τη δρομολόγηση επενδύσεων, ο ΣΕΒ ζητά από τους δανειστές να επιβληθεί στην Ελλάδα ένα νέο… μνημόνιο μεταρρυθμίσεων υπό τη μορφή «Οδικού χάρτη για την ανάπτυξη», ο οποίος θα είναι βασισμένος σε περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και θα επιτρέψει στις επιχειρήσεις να γίνουν πιο ανταγωνιστικές.