Το ότι θα αποτελούσε σημείο ενδοκυβερνητικής διαμάχης (ή -μάλλον- διαμάχης εντός του ΣΥΡΙΖΑ, για να είμαστε πιο ακριβείς) ακόμα και η σύνθεση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, του διαβόητου ΕΣΡ, ομολογώ πως δεν το περίμενα. Θα αναρωτιέται φυσικά κάθε καλοπροαίρετος, γιατί να θέλει ο αρμόδιος υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς να αλλάξουν όλα τα μέλη του ΕΣΡ και όχι να πληρωθούν, απλώς, οι τρεις (από τις επτά) κενές θέσεις;
Γιατί να ζητάει από την Δήμητρα Παπαδοπούλου-Κλαμαρή, λόγου χάριν, που βρέθηκε στο ΕΣΡ μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο, να παραδώσει τη θέση της 5,5 χρόνια πριν από τη λήξη της θητείας της; Δεν του κάνει του κ. Παππά η Δήμητρα Παπαδοπούλου; Κι από πότε ένας υπουργός έχει λόγο για τις Ανεξάρτητες Αρχές (έστω κι αν αυτές, οι… Αρχές, δεν ήταν και δεν είναι ό,τι το καλύτερο διαθέτουμε ως δημοκρατική κοινωνία);
Η απάντηση είναι απλή. Και για τον Νίκο Παππά, αλλά και για την κυβέρνηση συνολικά. Βλέπουν ως πεδίο εσωκομματικής αντιπαράθεσης (ακόμα και) το ΕΣΡ, επειδή εκεί προΐσταται ως αντιπρόεδρος η Λίνα Αλεξίου, μητέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για μια νέα αναμέτρηση.
Από το 2011 βέβαια βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση η δημοσιογράφος κ. Αλεξίου, δεν είναι καινούργια στο πόστο της, αλλά τώρα δημιουργεί… πρόβλημα, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται εσωτερικά. Δεν ακούστηκε τίποτε τόσα χρόνια για τη Λίνα Αλεξίου, επί Παπανδρέου και Σαμαρά, επί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., και τίθεται ζήτημα με την κυβέρνηση της Αριστεράς. Από τα αξιοπερίεργα του τελευταίου, κυρίως, μήνα με τις ατέρμονες εσωκομματικές κόντρες.
Εμείς οι συντάκτες που ζούμε το ΕΣΡ εκ των έσω, λόγω του ρεπορτάζ, παρατηρούμε μεγάλη διαφορά το τελευταίο διάστημα. Είναι ένα συμβούλιο με απίστευτη δουλειά που προσπαθεί και βγάζει έργο σε real time και όχι ύστερα από μήνες και χρόνια, όπως συνέβαινε παλιά. Ελάτε να θυμηθούμε μαζί τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, ελάτε να φέρουμε στον νου μας τη στάση των καναλιών απέναντι στα «ναι» και τα «όχι».
Την προπαγάνδα τους, την… αντικειμενική δημοσιογραφία τους, τα ψέματα και τις αλήθειες. Και να συζητήσουμε πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, τη σήμερον ημέραν που τα ΜΜΕ έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Μήπως και το αφήσουμε επιτέλους εκτός εσωκομματικών, ή και κομματικών εν γένει, αντιπαραθέσεων.
