Στη μάχη των ευρωεκλογών προσανατολίζει όλες τις δυνάμεις του το ΚΚΕ, καθώς η πολιτική ρευστότητα που διαφαίνεται σε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό και ειδικότερα στον χώρο της Κεντροαριστεράς δημιουργεί βάσιμες ελπίδες για την αύξηση της κομματικής επιρροής στη νέα εκλογική μάχη.
Το «Κάλεσμα της Κ.Ε.» στους ψηφοφόρους
Ηδη από το περασμένο Σάββατο η Κ.Ε. του κόμματος έδωσε στη δημοσιότητα το «Κάλεσμά» της για τη μάχη των ευρωεκλογών, τη διακήρυξη θέσεων δηλαδή, βάσει των οποίων οι ψηφοφόροι καλούνται να ρίξουν στην κάλπη το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.
Αναλυτικότερα, σε αυτό το «Κάλεσμα», το μήνυμα της Κ.Ε. του κόμματος προς το εκλογικό σώμα είναι τούτο: «Το ΚΚΕ σάς καλεί να δώσουµε µαζί τη µάχη των Ευρωεκλογών στις 9 Ιούνη! Για να δυναµώσει η αγωνιστική συµπόρευση µε το ΚΚΕ, στις κάλπες και τους δρόµους της διεκδίκησης! Με ΚΚΕ πολύ πιο δυνατό για πανευρωπαϊκή αντεπίθεση. Σπάµε τα δεσµά της Ε.Ε.! Για την Ελλάδα και την Ευρώπη του Σοσιαλισµού, την Ευρώπη των εργατών, των αγροτών, των λαών!»
Αυτό με δυο λόγια σημαίνει πως το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται τη μάχη των ευρωεκλογών ως έναν ακόμη σταθμό συγκέντρωσης δυνάμεων για τον στρατηγικό του στόχο που είναι «η Ελλάδα και η Ευρώπη του Σοσιαλισμού». Ακριβώς εκεί, στην «Ελλάδα και στην Ευρώπη του Σοσιαλισμού» τοποθετείται από το ΚΚΕ και η έξοδος της χώρας από τη σημερινή Ε.Ε., κάτι που φυσικά συνιστά ταυτολογία, αφού η Ελλάδα και η Ευρώπη του σοσιαλισμού δεν θα είναι η σημερινή Ελλάδα και η σημερινή Ε.Ε.
Στο τέλος του «Καλέσματος της Κ.Ε.» διαβάζουμε: «Γιατί µόνο η ψήφος στο ΚΚΕ σημαίνει: Αποφασιστική απάντηση στην Ε.Ε. της βαρβαρότητας των μονοπωλίων. Δύναμη στην πάλη του λαού μας και των άλλων λαών για αποδέσμευση από τις αλυσίδες της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και κάθε ιμπεριαλιστικής ένωσης. Ελπίδα για το μέλλον του εργαζόμενου λαού σε μια Ευρώπη της συνεργασίας αυτών που παράγουν τον πλούτο, της αλληλεγγύης, της φιλίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού!».
Μέσα στην Ε.Ε. μέχρι να… ανατείλει ο ήλιος
Είναι φανερό πως το ΚΚΕ έχει θέσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τα παλιά του συνθήματα για άμεση αποδέσμευση από την Ε.Ε., για πάλη ενάντια στις συνέπειες από τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. και φυσικά δεν ενδιαφέρεται για πολιτικές συμμαχίες γύρω από αυτούς τους στόχους ή για διεμβολισμό των άλλων πολιτικών δυνάμεων με τέτοιους στόχους.
Για το σημερινό ΚΚΕ η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. πρέπει να θεωρείται δεδομένη –και να μην τίθεται ζήτημα αποδέσμευσης– έως ότου έρθει η σοσιαλιστική επανάσταση. Δηλαδή για έναν απροσδιόριστο χρονικά στόχο, τον οποίο ούτε το ΚΚΕ μπορεί να προσδιορίσει, παρόλο που λέει ότι τον επιδιώκει.
Στο ερώτημα «Αφού πρέπει να μείνουμε στην Ε.Ε. μέχρι τον σοσιαλισμό, τι κάνουμε με τις πολιτικές που μας επιβάλλει;» το ΚΚΕ δεν απαντά ή μάλλον απαντά με έναν τρόπο που δεν δίνει καμία άμεση λύση στα προβλήματα του κόσμου που προκαλεί η ενωσιακή πολιτική. Η απάντηση είναι πως ενισχύουμε το ΚΚΕ στην προοπτική του σοσιαλισμού.
Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο το «Κάλεσμα της Κ.Ε.» του κόμματος βρίθει καταγγελιών κατά της Ε.Ε., αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Καταγγελίες για αντεργατική πολιτική της Ε.Ε., για τη λεγόμενη πράσινη μετάβαση, για το Ταμείο Ανάκαμψης, για το μεταναστευτικό, για την ευρωενωσιακή πολιτική για το παιδί, για το Ευρωκοινοβούλιο και τη λειτουργία του κ.ο.κ. Καταγγελίες τις οποίες θα μπορούσε να προσυπογράψει κανείς, αλλά στο ερώτημα «Και τώρα τι;» θα μείνει με το ερώτημα.
Διαβάζουμε στο «Κάλεσμα της Κ.Ε.»: «Δεν είναι µονόδροµος η Ευρωπαϊκή Ενωση του κεφαλαίου, της εκµετάλλευσης, της ακρίβειας, της φτώχειας, των ιµπεριαλιστικών πολέµων. Υπάρχει άλλος δρόμος: Αυτός της τεράστιας πλειοψηφίας των καταπιεσµένων, όπου αυτοί που παράγουν τον πλούτο, µε αποδέσµευση από την Ε.Ε. και κάθε ένωση του κεφαλαίου, θα έχουν την εξουσία και την οικονοµία στα δικά τους χέρια, για να οικοδοµήσουν την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της φιλίας, της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών, της ευηµερίας και του σοσιαλισµού».
Αμηχανία και ελπίδα
Είναι φανερό πως το ΚΚΕ –και ενόψει των ευρωεκλογών– βρίσκεται σε μεγάλη πολιτική αμηχανία. Αυτό δεν είναι μόνο δικό του προνόμιο. Υπάρχει στην ευρύτερη Αριστερά το ίδιο πρόβλημα. Η αδυναμία άρθρωσης δηλαδή ενός άμεσου και ουσιαστικού αριστερού, ριζοσπαστικού, κομμουνιστικού προγράμματος απέναντι στις κυρίαρχες πολιτικές.
Ο καταγγελτικός πολιτικός λόγος σε αυτές τις περιπτώσεις αποφέρει εκλογικά οφέλη, κάτι που το ΚΚΕ το γνωρίζει εκ πείρας. Δεν δημιουργεί όμως αριστερές συνειδήσεις – πόσο μάλλον κομμουνιστικές. Κι αυτό είναι πρόβλημα, καθώς οι περιφερόμενοι από κόμμα σε κόμμα αγανακτισμένοι και διαμαρτυρόμενοι ψηφοφόροι, οι απελπισμένοι και οι απογοητευμένοι δεν συνιστούν από μόνοι τους ούτε δύναμη προόδου ούτε δύναμη του σοσιαλισμού. Χρειάζονται άλλη δουλειά για να γίνουν τέτοια δύναμη. Κι αυτή η δουλειά δεν γίνεται, καθώς δεν υπάρχει απάντηση στο άμεσο και στο συγκεκριμένο πέρα από το φωτεινό μέλλον που κάποτε θα έρθει.
Παρ’ όλα αυτά το ΚΚΕ ελπίζει ότι θα έχει εκλογικά οφέλη στις ευρωεκλογές, καθώς απευθύνεται σε αυτό το κοινό –πολλές φορές μάλιστα υποκλίνεται, όπως έκανε με το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφύλων ή με τις άστοχες ατάκες του κ. Κουτσούμπα για τους «sugar daddies»–, ενώ ταυτόχρονα πιστεύει πως η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ κάτι θα του αφήσει.
