Η κατά μέτωπο επίθεση εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν το κεντρικό στοιχείο της παρουσίας του Νίκου Ανδρουλάκη σε όλη τη διάρκεια του ντιμπέιτ.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα και εκφράσεις για τον πρωθυπουργό και τα κυβερνητικά πεπραγμένα της Ν.Δ., με έμφαση τις υποκλοπές, για τις οποίες ο κ. Μητσοτάκης με αμηχανία δήλωσε ότι πρόκειται για σκάνδαλο και σκιά στην τετραετή θητεία του, ενώ -σχεδόν χάνοντας τα λόγια του- παραδέχτηκε ότι ο κ. Ανδρουλάκης δεν αποτελεί εθνικό κίνδυνο.
Τα λεγόμενα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και η συνολικότερη στάση του στην τηλεμαχία φανέρωσαν, πρώτον, τη σαφή στόχευσή του στο ακροατήριο των κεντρώων αναποφάσιστων ψηφοφόρων, τους οποίους διεκδικεί και η Ν.Δ. Δεύτερον, ότι υπό αυτό το εχθρικό πολιτικό κλίμα ανάμεσα στους δύο πολιτικούς αρχηγούς αλλά και την ασυμβατότητα των προγραμματικών τους προτεραιοτήτων, κλείνει κάθε χαραμάδα πιθανότητας συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ.
«Αυτό που είπε ο κ. Μητσοτάκης ότι δεν αποτελώ κίνδυνο για τη δημοκρατία το έχει καταλάβει κάθε Ελληνας πολίτης. Αποτελούσα κίνδυνο για τη Ν.Δ., γι’ αυτό με παρακολουθούσε την περίοδο των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ», ήταν μια από τις χαρακτηριστικές φράσεις του κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος, αναφερόμενος στις υποκλοπές, έθεσε ως στόχο «να πάνε στη φυλακή όσοι έστησαν παρακράτος και εξέθεσαν διεθνώς τη χώρα».
Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κράτησε ευδιάκριτες αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα και τα προσκλητήρια για προοδευτική κυβέρνηση. Επέμεινε στη διμέτωπη κριτική του, στην ανάδειξη των διαφορών με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, π.χ. η αναφορά στις «Πρέσπες του Αιγαίου» και στον α λα καρτ σεβασμό της Δικαιοσύνης, αλλά και στην απόρριψη των Μητσοτάκη-Τσίπρα για την πρωθυπουργία, εξηγώντας ότι «το βέτο δεν είναι προσωπικό, μιλάμε για πρόσωπα και πολιτικές που έχουν κριθεί».
Ξεκαθάρισε, τέλος, ότι στοχεύει στη σταθερότητα και τις προγραμματικές συγκλίσεις με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. «Στόχος μας η σταθερότητα με προοπτική, όχι με οικονομική και θεσμική παρακμή», κατέληξε, θέτοντας ως διακύβευμα των εκλογών το δίλημμα «ριζική αλλαγή ή μια από τα ίδια» και «κυβέρνηση προς όφελος του λαού ή που χαϊδεύει τους ισχυρούς». Εμπιστοσύνη, αξιοκρατία, διαφάνεια, αξιοπρέπεια, ισχυρό κοινωνικό κράτος, οι λέξεις-αιχμές του.
