Η προπαγάνδα των τριών θεσμών βασίζεται σ’ ένα τέχνασμα. Αναφέρονται στο συνολικό ποσό που αναμενόταν να συγκεντρωθεί από τα μέτρα που πρότεινε η κυβέρνηση (8 δισ.) και το συγκρίνουν με το ανάλογο ποσό στο οποίο συμποσούται η αντιπρότασή τους.
Το επιχείρημα αυτό δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει στη Βουλή και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης. Με τη σύγκριση όμως αυτή συσκοτίζεται το γεγονός ότι η σκαιά αντίδραση των θεσμών στην ελληνική πρόταση, μετά την αρχική θετική υποδοχή, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή περιλάμβανε για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια μνημονίων κάποια μέτρα που θα οδηγούσαν σε στοιχειωδώς δικαιότερη κατανομή των βαρών.
Με άλλα λόγια, τα 8 δισ. δεν σημαίνουν από μόνα τους τίποτα. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος θα τα πληρώσει. Και εκείνο που εξαγρίωσε τους πάπες του νεοφιλελευθερισμού στις Βρυξέλλες και στη Συγγρού ήταν οι αναφορές της ελληνικής πρότασης σε φορολόγηση κερδοφόρων επιχειρήσεων. Παρόμοια μέτρα δεν περιλάμβανε βέβαια το δικό τους «μέιλ Χαρδούβελη».
