Εχοντας φύγει για το μεγάλο ταξίδι προς την αιωνιότητα, ο Δημήτρης Κρεμαστινός αφήνει πίσω του σημαντική παρακαταθήκη έργων και δράσεων που θα θυμίζουν στους επόμενους την προσφορά του στον τόπο, στην ιατρική επιστήμη και τη δημοκρατική παράταξη, την οποία υπηρέτησε όλα τα χρόνια της διαδρομής του.
Ενας σεμνός άνθρωπος, με ήθος και ανιδιοτελή αγάπη για τον διπλανό, βαθύτατα δημοκρατικός, λαμπρός επιστήμονας και ένας πολιτικός που πίστευε στις συνθέσεις, έχοντας σταθερά προοδευτική ματιά στις εξελίξεις. Αυτός ήταν ο Δημήτρης Κρεμαστινός, όπως τον γνώρισαν οι συντοπίτες του στα Δωδεκάνησα όπου εκλεγόταν βουλευτής, οι σύντροφοί του στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο τίμησε και αγάπησε, γι’ αυτό και διαφωνούσε με την πολιτική του αδρανοποίηση και τη διάχυσή του στο Κίνημα Αλλαγής, οι συνάδελφοί του στο πανεπιστήμιο και στον τομέα της καρδιολογίας, όπου ήταν πρωτοπόρος.
Προσωπικός γιατρός του Ανδρέα Παπανδρέου, για τον οποίο μιλούσε με θαυμασμό αλλά και συνάμα με δίκαια κρίση, ενώ ως υπουργός Υγείας άφησε ισχυρό αποτύπωμα στη θωράκιση και περαιτέρω ισχυροποίηση του ΕΣΥ, με παρεμβάσεις όπως η καθιέρωση των αεροδιακομιδών ασθενών με ιπτάμενα μέσα του ΕΚΑΒ, η ίδρυση του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), η εισαγωγή της τηλεϊατρικής στην Ελλάδα και η αναμόρφωση της ψυχιατρικής περίθαλψης.
Στην πολιτική του πορεία ήταν υπέρμαχος της μετριοπάθειας και της συναίνεσης και αντιπαθούσε τις στείρες αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων, χωρίς επιχειρήματα και πολιτικό περιεχόμενο. Αυτός ήταν και ένας λόγος που απέφευγε την παρουσία σε τηλεοπτικά πάνελ με μοναδικό σκοπό τους λεκτικούς διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς «μονομάχους».
Θεωρούσε επίσης ότι οι πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο, όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να έχουν σχέσεις αντιπαλότητας αλλά να συνομιλούν και να οικοδομήσουν κουλτούρα διαλόγου και συνεργασίας. Η ατράνταχτη αυτή άποψή του, την οποία με μεγάλη παρρησία διατύπωνε δημοσίως, δυσαρεστούσε έντονα την ηγεσία του κόμματός του, με συνέπεια οι σχέσεις του με τη Φώφη Γεννηματά το τελευταίο διάστημα να κλονιστούν, ενώ ορισμένα άλλα, λιγοστά, αμετροεπή στελέχη του κόμματος επιχείρησαν μάταια να τον λοιδορήσουν.
Η «Εφ.Συν.» φιλοξένησε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια τις θέσεις του Δημήτρη Κρεμαστινού είτε μέσω αρθρογραφίας του είτε μέσω συνεντεύξεων. Η τελευταία που μας παραχώρησε ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, περίπου ενάμιση μήνα πριν από την περιπέτεια της υγείας του, που δυστυχώς τον οδήγησε στον θάνατο. Η συνέντευξη είχε βασικό αντικείμενο τον Ανδρέα Παπανδρέου, με έμφαση στις πολιτικές στον τομέα της διεθνούς διπλωματίας και των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
«Η εξωτερική μας πολιτική έπρεπε να έχει πρότυπο τον Ανδρέα Παπανδρέου», υποστήριζε ο Κρεμαστινός, διευκρινίζοντας ότι ο Ανδρέας είχε καταφέρει να διατηρεί ισορροπίες και η Ελλάδα, ενώ ήταν μέλος της Ε.Ε., να μπορεί να κινείται με εθνικά επωφελή τρόπο μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ενωσης.
Σε άλλη παρέμβασή του, πριν από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στο τέλος του 2019, ο προβληματισμός του για τις τύχες του ιστορικού κόμματος ήταν κάτι παραπάνω από έντονος, αφού αναρωτιόταν: «Το πώς θα παραμείνει ζωντανό το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό», ενώ φανερώνοντας τη διαφωνία του με τις επιλογές της ηγεσίας σχολίαζε ότι βρίσκεται σε λάθος και ολισθηρό δρόμο και «για πρώτη φορά στη Βουλή μετά τη μεταπολίτευση δεν υπάρχει ούτε καν η λέξη ΠΑΣΟΚ, ούτε το σύμβολό του “που έχει αντικατασταθεί από έναν συρφετό χρωμάτων”».
Σταθερή και η άποψή του για τις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ: «Εξαρχής είχα τοποθετηθεί υπέρ του διαλόγου των όμορων κομμάτων. Οσο τα προοδευτικά κόμματα δεν συζητούν και επιτίθενται το ένα στο άλλο τόσο θα διαιωνίζεται η κυβερνητική εξουσία των συντηρητικών κομμάτων», είχε εκτιμήσει και μένει να φανεί αν η πρόβλεψή του αυτή αποδειχθεί προφητική τα επόμενα χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση, το στίγμα και η συνεισφορά του σε όλους τους τομείς με τους οποίους ασχολήθηκε θα μείνουν αναλλοίωτα, αποτελώντας παράδειγμα συμπεριφοράς στον δημόσιο βίο.
