Η όψιμη θλίψη του Αδώνιδος

Ενας από τους ιστορικούς ηγέτες του σύγχρονου ελληνικού εβραϊσμού, ο Μωυσής Κωνσταντίνης, πέθανε προχθές. Η κηδεία του θα γίνει αύριο Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 15.00, στον Εβραϊκό Τομέα του Γ΄ Νεκροταφείου Νίκαιας.

Μια από τις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του Κωνσταντίνη, την οποία διενήργησε ως πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, ήταν η δικαστική μάχη για το ακραίο φιλοχιτλερικό και αντισημιτικό λιβελογράφημα του Κωνσταντίνου Πλεύρη «Εβραίοι, όλη η αλήθεια».

Μπορεί η μηνυτήρια αναφορά (του ΚΙΣ, της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας και του ΕΠΣΕ) να κατέληξε στο εφετείο σε απαλλαγή του Πλεύρη, αλλά η διαδικασία εκείνη επέτρεψε να ξανατεθεί σε δημόσια συζήτηση το φαινόμενο του σύγχρονου αντισημιτισμού, ενώ και η δικαστική απόφαση προβλημάτισε.

Ενας από τους πρωταγωνιστές σ’ εκείνη τη θλιβερή υπόθεση ήταν ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος όχι μόνο ανέλαβε τη διαφημιστική προβολή του άθλιου βιβλίου, αλλά κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας κατά του Κωνσταντίνη και υπέρ του Πλεύρη στη μήνυση που υπέβαλε ο παλαίμαχος ναζιστής. Ασφαλώς ξενίζει, λοιπόν, η σημερινή στάση του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος σπεύδει τώρα να αναπαράγει με retweet τις δηλώσεις της πρέσβειρας του Ισραήλ ή του Αλφρέντο Σαλτιέλ για τον θάνατο του Κωνσταντίνη. Είναι βέβαια γνωστή η επιτηδευμένη μεταστροφή του, η επίσκεψή του στο Ισραήλ και η δημόσια παραδοχή του «λάθους» του. Ομως ποτέ δεν παραδέχτηκε την ταύτισή του με τον αντισημιτισμό του Πλεύρη, η οποία αποδεικνύεται από τις εκπομπές του, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι κατέθεσε εναντίον του Κωνσταντίνη και των άλλων εκπροσώπων του ελληνικού εβραϊσμού.

Ο Πλεύρης κατέθεσε τη μήνυσή του στις 4.1.2007 και δήλωσε ως μάρτυρες εκτός από τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Ιωάννη Σχοινά (εκδότη και ομοϊδεάτη του εθνικοσοσιαλιστή) και τον Χρήστο Κοσσιώρη (απόστρατο και συνεταίρο του). Στην πολυσέλιδη μήνυση, ο Πλεύρης δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το τι ακριβώς ζητά από την ελληνική Δικαιοσύνη να αποφασίσει:

«Εκ της μελέτης τη θρησκευτικής διδασκαλίας των Εβραίων και εκ της μελέτης των σχέσεων Ελλήνων και Εβραίων διεπίστωσα κατ’ απολύτως αναμφισβήτητον τρόπον: πρώτον ότι η εβραϊκή θρησκεία διδάσκει ως θείας επιταγάς το έγκλημα, δεύτερον ότι οι Εβραίοι ήσαν ανέκαθεν εχθροί του ελληνικού έθνους, τρίτον ότι οι Εβραίοι μισούν τον Χριστιανισμόν, τέταρτον ότι οι Εβραίοι διέπραξαν εις βάρος των Ελλήνων αποτρόπαια εγκλήματα και πέμπτον ότι οι Εβραίοι διδάσκονται και πιστεύουν ότι είναι ο περιούσιος λαός που ο Θεός τους Ιεχωβά τους εξέλεξε μεταξύ όλων των Εθνών, τα οποία προορίζονται να γίνουν δούλοι των Εβραίων!

Ειλικρινώς εξεπλάγην από τα ιερά κείμενα των Εβραίων, τα οποία με κυνισμό, ωμότητα και περισσή θρασύτητα διδάσκουν κακουργήματα, ως τάχα θείαν θέλησιν! Ως τάχα θείας προτροπάς! Ως τάχα θέλησιν Θεού να υποδουλωθή η ανθρωπότης στον εβραϊσμό. […] Οι Εβραίοι ψευδώς με εμήνυσαν και εν γνώσει των ψευδών ισχυρισμών των τελούντες».

Μ’ αυτή την αθλιότητα δέχτηκε ο Αδωνις Γεωργιάδης να συνταχθεί απολύτως. Κατά την ένορκη κατάθεσή του (21.6.2007), κατ’ αρχάς περιγράφει το βιβλίο του Πλεύρη ως ένα «επιστημονικό» πόνημα: «Ο μηνυτής είναι γνωστός δικηγόρος και ιστορικός και στα πλαίσια του συγγραφικού του έργου εξέδωσε το βιβλίο “Εβραίοι, όλη η αλήθεια”. Στο βιβλίο αυτό συγκέντρωσε διάφορα αποσπάσματα από τα ιερά για τους Εβραίους βιβλία, τα Ταλμούδ, τα οποία κατά τη γνώμη του συγγραφέως προσβάλλουν τον Χριστό και εν γένει την Χριστιανική θρησκεία.

Είναι γεγονός ότι πολλά εξ αυτών αναφέρονται με εξαιρετικά υποτιμητικό τρόπο στους Χριστιανούς, εν γένει. Επίσης, στο βιβλίο αναφέρεται και κατακρίνεται η πολιτική του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων. Ακόμη στο βιβλίο υπάρχει αμφισβήτηση περί του Ολοκαυτώματος και του τελικού αριθμού των εξολοθρευθέντων Εβραίων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι αντιληπτό ότι πολλές από τις απόψεις του συγγραφέως έχουν ενοχλήσει κάποιους συμπολίτες μας εβραϊκής καταγωγής. Ομως σε κανένα σημείο του βιβλίου ο μηνυτής δεν εγκρίνει ή προτρέπει άλλους ανθρώπους σε βίαιες ενέργειες εναντίον των Εβραίων. Ούτε δικαιολογεί παρόμοιες πράξεις που έχουν κάνει άλλοι, κατά το παρελθόν».

Στη συνέχεια επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης: «[Ο Πλεύρης] εκφράζει τις ιδέες και τις απόψεις του, τις οποίες προσπαθεί να υποστηρίξει με τα επιχειρήματά του, στα πλαίσια της ελευθέρας διακινήσεως των ιδεών».

Αλλά δε μένει εκεί. Ο κ. Γεωργιάδης καταθέτει ενόρκως ότι του είναι γνωστό το περιεχόμενο της μήνυσης [των Κωνσταντίνη κ.ά.], και το θεωρεί «άκρως ψευδές και συκοφαντικό για το πρόσωπο του μηνυτή, θίγον την τιμή και την υπόληψή του. Σημειωτέον ότι ο μηνυτής πολλές φορές έχει καλέσει και τους πέντε σε δημόσιο διάλογο, από την τηλεοπτική του εκπομπή, αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Είχαν λοιπόν την ευκαιρία να προασπίσουν την τιμή και την υπόληψή τους, εάν θεωρούσαν ότι εθίγησαν».

Αλλά τι έλεγε αυτό το βιβλίο του Πλεύρη; Ανάμεσα σε άλλα:

● «Ετσι θέλουν οι Εβραίοι, διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα».

● «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη».

● «Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει».

● «Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο, την Ευρώπη από τους Εβραίους».

Για να υπερασπιστεί αυτές τις «απόψεις» προσήλθε ο κ. Γεωργιάδης να καταθέσει εναντίον του M. Κωνσταντίνη και των άλλων εκπροσώπων του ελληνικού εβραϊσμού.