«Οταν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» φωνάζουν εδώ και χρόνια τα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Τι συμβαίνει όμως όταν στο κτίριο της Βουλής πρώτο κόμμα είναι «για πρώτη φορά η Αριστερά», έστω σε συμμαχία με τους αντιμνημονιακούς δεξιούς ΑΝ.ΕΛΛ.;
Ποια είναι η μετεκλογική στάση της αποκαλούμενης «Αριστεράς της Αριστεράς», η οποία εξακολουθεί να έχει διακριτό στίγμα και επιρροή στα κινήματα, σημαντικά μεγαλύτερη από τα συρρικνωμένα εκλογικά της ποσοστά; Από τις μετεκλογικές ανακοινώσεις των σχημάτων του αριστερού εξωκοινοβουλίου κοινό χαρακτηριστικό, πέρα από τις μεταξύ τους διαφορές, είναι η επιμονή στον δρόμο της αριστερής, εργατικής αντιπολίτευσης, στηλιτεύοντας τις συστημικές διολισθήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και διεκδικώντας λύσεις ριζικής ανατροπής.
Κριτική στη συγκυβέρνηση
Τα βέλη της κριτικής κατευθύνθηκαν πρώτα, όπως ήταν αναμενόμενο, στον σχηματισμό συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., περιγράφοντας το κόμμα του Πάνου Καμμένου από «συντηρητικό» (ΝΑΡ), «δεξιό, αντιδραστικό κόμμα, που εμφανίζεται ως “θεματοφύλακας της εθνικοφροσύνης” με αντιμνημονιακό προσωπείο» [ΚΚΕ (μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ], είτε με πιο σκληρές εκφράσεις, όπως «ακροδεξιό, εθνικιστικό, ξενοφοβικό-αντιμεταναστευτικό, θρησκόληπτο και αντισημιτικό κόμμα των “ψεκασμένων”» (ΕΕΚ). Μεγαλύτερη δύναμη της εκτός των τειχών Αριστεράς παραμένει το μετωπικό σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που συνεργάστηκε με τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση (ΜΑΡΣ), συγκεντρώνοντας περίπου 40.000 ψήφους.
«Δεν πρόκειται να κάτσουμε σε μια γωνιά περιμένοντας αν και πότε θα μας λύσει τα προβλήματα η κυβέρνηση, ούτε να περιμένουμε να τα πουλήσει για να “δικαιωθούμε”», είναι το μετεκλογικό στίγμα δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως το μετέφερε σε συνέντευξη στο «ΠΡΙΝ» ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής.
Τα «δικαιώματα και τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς ενάντια στην επιλογή του εφικτού» προτάσσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνδυάζοντας την πάλη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο (κεφάλαιο – Ε.Ε. – ΔΝΤ) και τους εκβιασμούς του με την αριστερή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, «στο μέτρο που συμβιβάζεται και υποτάσσεται».
Την ανασυγκρότηση του λαϊκού εργατικού κινήματος προτάσσει ως βασικό καθήκον η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ, με το σκεπτικό ότι «καμία κυβέρνηση διαχείρισης, ακόμη και σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης, δεν μπορεί και δεν θέλει να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες».
«Οργανωνόμαστε, διεκδικούμε για να ανατραπεί η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της εξάρτησης», τονίζει.
Το τρίπτυχο «χαιρόμαστε, διεκδικούμε αλλά και οργιζόμαστε» επιλέγει το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα. Η χαρά είναι για το γκρέμισμα της «ακροδεξιάς τροϊκανής κυβέρνησης Σαμαρά και του βαστάζου της, Βενιζέλου», η διεκδίκηση «για να έρθουν πίσω όλα τα κλεμμένα από τον λαό -ψωμί, δουλειά, ελευθερία», η οργή για την ανάδειξη ακροδεξιών υπουργών και υφυπουργών αλλά και για όσους μιλάνε για «αμοιβαία επωφελείς διαπραγματεύσεις με τα κοράκια-δανειστές».
Η ΟΚΔΕ, η μικρή των μικρών, με μόλις 2.206 ψήφους, θέτει μεγαλόπνοους στόχους για «κυβέρνηση των εργαζομένων», καλώντας σε «γενικό ξεσηκωμό που θα επιβάλει το δίκιο μας, ενάντια στο τείχος των εκβιασμών της Ε.Ε. και των αγορών».
