efsyn.gr , Τάσος Παππάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μέχρι τώρα είχαμε από την πλευρά της Ν.Δ. την εκτόξευση απειλών για τα «Ειδικά Δικαστήρια που έρχονται». Η Ντόρα Μπακογιάννη διατύπωσε μια πιο προχωρημένη άποψη: «Θα έπρεπε να έχει ποινικοποιηθεί το χάσιμο χρόνου στο κλείσιμο της διαπραγμάτευσης» («Ελεύθερος Τύπος»). Πώς όμως θα γίνει αυτό και ποιοι θα αναλάβουν το «ιερό» καθήκον; Οι πολιτικοί αντίπαλοι της ομάδας διαπραγμάτευσης, δηλαδή η κάθε φορά αντιπολίτευση;

Μα, θα έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία; Αν κρίνουμε από το πώς συμπεριφέρονται οι αντιπολιτεύσεις δεν πρέπει να περιμένουμε σπουδαίες επιδόσεις. Η δουλειά τους είναι να δαιμονοποιούν τους εχθρούς τους, μ’ άλλα λόγια τις κυβερνήσεις και τους πρωθυπουργούς. Μήπως να το αναλάβουν οι εισαγγελείς αυτεπάγγελτα;

Επικίνδυνος και ολισθηρός δρόμος. Υπάρχει περίπτωση να αποδειχθεί δόλος; Με ποια κριτήρια; Γιατί, για παράδειγμα, είναι προτιμότερο να κλείσει γρήγορα μια διαπραγμάτευση από το να καθυστερήσει όσο γίνεται, όταν οι συνομιλητές σου αποδεικνύονται αδίστακτοι, άπληστοι, επιθετικοί, αλλά και διχασμένοι;

Αν η «ρύθμιση» περί ποινικοποίησης έχει αναδρομικό χαρακτήρα, τότε πρέπει να απαγγελθούν κατηγορίες και στους Αντ. Σαμαρά-Ευάγγ. Βενιζέλο. Κι αυτοί αργούσαν ελπίζοντας να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα. Είναι εθνικώς ωφέλιμο να λες «ναι σε όλα» για να μην προκαλέσεις αυτούς που υποδύονται τους φίλους σου, ενώ στην πράξη λειτουργούν σαν τα τσακάλια που λιμπίζονται τα ψοφίμια; Μήπως είναι ενδοτικό;

Αλλά αφού μπήκαμε σε μια τέτοιου τύπου συζήτηση, αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να προηγηθούν άλλες έρευνες οι οποίες ενδεχομένως θα οδηγήσουν στην ποινικοποίηση πολύ σοβαρότερων πράξεων και παραλείψεων, αυτόχρημα εγκληματικών. Η χρεοκοπία της χώρας. Η υπογραφή των μνημονίων. Το δημόσιο χρέος. Το ύψος της ανεργίας. Τα λουκέτα στις επιχειρήσεις. Η απώλεια του 1/3 του ΑΕΠ. Οι αυτοκτονίες. Η μετανάστευση χιλιάδων νέων ανθρώπων. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Θα γεμίσουν οι φυλακές.

Από το… αλησμόνητο 1989 η πολιτική ζωή της χώρας γυρίζει γύρω από σκάνδαλα – μικρά ή μεγάλα, υπαρκτά ή κατασκευασμένα. Το πολιτικό σύστημα, ιδιαίτερα εκείνες οι πτέρυγές του που διακρίθηκαν στο άθλημα της ενοχοποίησης, έχει καταφέρει με την αχαλίνωτη σκανδαλολογία να πλήξει την αξιοπιστία του. Καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες για να εδραιωθεί στην κοινωνία η αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι». Ποιον βολεύει αυτή η κατάσταση;

Τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1974. Η βασική επιδίωξή τους είναι το τσουβάλιασμα και η διάδοση της θεωρίας περί συλλογικής ευθύνης. Αν όλοι φαίνονται (αδιάφορο αν είναι κιόλας) ένοχοι, τότε κανείς δεν δικαιούται να διεκδικεί το ηθικό πλεονέκτημα. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες οι πολιτικές ευθύνες αποδίδονται από τους πολίτες μέσω των εκλογών. Οι ποινικές ευθύνες, εφόσον προκύψουν, είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Οταν μπερδεύονται τα πράγματα και οι ρόλοι, γεννιούνται τέρατα.

Ανάγωγα

Οταν ήταν υπουργός τον έβριζαν. Δεν είχε κάνει τίποτε σωστό, προκαλούσε με τις πρωτοβουλίες του, ήταν βέβηλος γιατί τα έβαζε με την ιεραρχία της Εκκλησίας, μειωμένου πατριωτισμού και αιώνιος φοιτητής. Τώρα ξαφνικά τον αγάπησαν και τον αποθεώνουν γιατί έκανε κριτική στον Τσίπρα και την κυβέρνηση. Ο λόγος για τους σημερινούς θαυμαστές του Νίκου Φίλη.