Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι διαπραγματεύσεις που διεξάγει η Αθήνα με τους δανειστές υπακούουν τα τελευταία δύο χρόνια στον εξής κανόνα: πολλά λέγονται στο προσκήνιο, ακόμα περισσότερα γίνονται στο παρασκήνιο και στο τέλος επαναλαμβάνονται οι ήδη γνωστές μεσοβέζικες λύσεις, με αβέβαιο πάντοτε αποτέλεσμα.

Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει αυτόν τον κανόνα από πρώτο χέρι, γι’ αυτό και είναι διατεθειμένη -σύμφωνα και με δηλώσεις του πρωθυπουργού- να επαναλάβει με διάφορους τρόπους και ελιγμούς ότι θα μείνει πιστή στους στόχους του προγράμματος, ώστε να ολοκληρωθεί με όσο το δυνατόν -πολιτικά και κοινωνικά- ανώδυνο τρόπο η δεύτερη αξιολόγηση.

Ας παρομοιάσουμε την εν εξελίξει διαπραγμάτευση με τις πρόβες πριν από ένα σπουδαίο κονσέρτο, σε έναν σταθμό σε μια περιοδεία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) και η Ελλάδα έχουν αναλάβει ρόλους μουσικών. Ωστόσο τον ρόλο του μαέστρου τον κρατά το Βερολίνο.

Ολοι τους, ο καθένας με τις δικές του θέσεις, προβλέψεις και στοχεύσεις, πρέπει να έρθουν σε συνεννόηση και σε αρμονική σύμπραξη, ώστε να εκτελεστεί το μουσικό έργο-πρόγραμμα. Ωστόσο, ανάμεσα στους μουσικούς υπάρχουν αντιδικίες, ορισμένοι έχουν δεύτερες σκέψεις για τη συμμετοχή τους στο σύνολο, άλλοι αρχίζουν να δυσφορούν με τον μαέστρο που μοιάζει να μη βλέπει το αδιέξοδο του πράγματος. Και, γιατί όχι, εποφθαλμιούν τη θέση του.

Η Ελλάδα, ο πιο αδύναμος και πειθήνιος μουσικός του συνόλου (λόγω των απολαβών που του εξασφαλίζουν την επιβίωση) βρίσκεται σε μια γωνιά και ζητά διαρκώς να παύσουν οι διαφωνίες και να συμφωνήσουν όλοι μαζί πώς θα προχωρήσουν, αρκεί βέβαια να μην πέσει όλο το βάρος πάνω του.

Γι’ αυτό και λίγο πριν από το Γιούρογκρουπ της 26ης Ιανουαρίου η Αθήνα προτίθεται να καταθέσει τη δική της νέα πρόταση για την υπέρβαση του αδιεξόδου.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα συντάξει αυτή την επιστολή, που θα αφορά τα ανοιχτά ζητήματα. Οπως είπε στο «Εθνος», αυτά συνίστανται στις μεταρρυθμίσεις, τους δημοσιονομικούς στόχους εντός προγράμματος, αλλά και τους δημοσιονομικούς στόχους μετά το πρόγραμμα, το πώς θα διασφαλιστεί η επίτευξή τους και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος.

«Με συγκεκριμένες θέσεις»

«Εχουμε φτάσει στο σημείο όπου αυτά τα τρία ζητήματα πρέπει να αποφασιστούν συγχρόνως. Τίποτα δεν μπορεί να συμφωνηθεί έως ότου συμφωνηθούν όλα. Και στα τρία αυτά ζητήματα η ελληνική κυβέρνηση προσέρχεται στις συζητήσεις με συγκεκριμένες θέσεις» συμπλήρωσε ο υπουργός Οικονομικών.

Επειδή όμως στην Ευρώπη η συνήθεια είναι ισχυρότερη από την πρωτοτυπία, από την ελληνική κυβέρνηση φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να καταθέσουν μια πρόταση που θα βασίζεται στην πρότερη εμπειρία και θα «ηρεμεί» το ΔΝΤ. Αφού δηλαδή «συμφωνηθούν όλα», η ελληνική πλευρά θα κινηθεί ξανά όπως τις ημέρες που έκλεινε η πρώτη αξιολόγηση.

«Ο πρωθυπουργός επανέλαβε πως η κυβέρνηση ενόψει της αξιολόγησης δεν πρόκειται να δεχτεί να νομοθετήσει επιπλέον μέτρα για μετά το 2018 παρά μονάχα την επέκταση του αυτόματου μηχανισμού δημοσιονομικής προσαρμογής, για έναν και μόνο χρόνο» ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του Μαξίμου μετά τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με ενώσεις συνταξιούχων. «Ωστόσο, κατέστησε σαφές ότι με τα δεδομένα της δυναμικής της οικονομίας είναι βέβαιο ότι ο μηχανισμός δεν πρόκειται να ενεργοποιηθεί».

Το ερώτημα είναι, βέβαια, πώς θα απαντήσουν οι θεσμοί και οι δανειστές. Από την πλευρά της Κομισιόν η επανάληψη του σεναρίου της πρώτης αξιολόγησης είναι «καλοδεχούμενη». Στην ΕΚΤ συμφωνούν, επειδή θέλουν να δουν μέτρα για το χρέος προτού εντάξουν την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Το ΔΝΤ, όμως, φαίνεται να αναμένει εντολές από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού προτού κινηθεί. Και το Βερολίνο κατασκευάζει το αφήγημα που θα ικανοποιήσει το πολιτικό σχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης ενόψει εκλογών. Και αυτό περιλαμβάνει τη συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, κάτι που φαίνεται να συμφωνήθηκε στο Νταβός μεταξύ Σόιμπλε και Λαγκάρντ.

Θα είναι εύηχο το τελικό αποτέλεσμα; Οχι, αλλά τουλάχιστον η ορχήστρα δεν θα διαλυθεί και οι κανόνες θα παραμείνουν στη θέση τους. Μέχρι να επέλθει η επόμενη «κρίση».